Uitgelicht

Onderwijsagenda

Wij verzamelen hier de (grotere) onderwijsevenementen.
Voorwaarde moet zijn dat iedereen zich kan aanmelden.
Trainingen, scholingstrajecten en workshops nemen we niet op in de agenda.
Je kunt je event (even handmatig) bij ons aanmelden.
Je hebt geen garantie dat we het ook IN de kalender plaatsen, we doen ons best
(klik op de afbeelding om naar de evenementen kalender te gaan)
Inmiddels is er nog een goedgevulde onderwijsagenda gevonden. Dus kijk ook bij Didactiefonline in hun agenda

Voetballend onderwijs #PHOT

Voetbal en onderwijs zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op de foto zie je mij als jong meisje van acht op het voetbalveld. Dat was namelijk het 1e jaar dat meisjesvoetbal bestond bij OSDO in Ouderkerk aan de Amstel. Allerlei sporten had ik uitgeprobeerd, maar dit was de sport die mij bleef boeien. Niet omdat ik er talent of aanleg voor had, maar vooral omdat ik volledig in het spel kon opgaan. Tijdens voetbal heb ik focus, focus op het spel, de strategie en de actie. Niets buiten het veld doet er toe, ik hoor niets, zie niets en denk aan niets anders dan het spel. Lees “Voetballend onderwijs #PHOT” verder

#Blimagenl: Het zijn de kleine dingen die het hem doen

Het zijn de kleine dingen die het hem doen. Dat dacht ik
toen ik deze twee schattige kaboutertjes zag.

Maar wat zijn dan die kleine dingen? Meestal kun je ze vinden in het kind in jezelf, of zie je ze in je eigen kinderen of in de kinderen in je klas. Tenminste als je weet waar je (naar) moet zoeken. Lees “#Blimagenl: Het zijn de kleine dingen die het hem doen” verder

Eerst poging tot (kopieerbare) privacy verklaring

We hadden het gisteren over de AVG en wat er allemaal niet en wel mag.
Ikzelf heb op mijn zakelijke website een Privacy verklaring laten maken door Jerome Zijderveld. Die is eigenlijk niet geschikt voor Edubloggers (hobbybloggers). Lees “Eerst poging tot (kopieerbare) privacy verklaring” verder

Zoveel wijsheid en zoveel overeenkomsten

Gisteren vond de vijfde live bijeenkomst van onderwijswijven plaats (alhoewel ik me afvraag of het niet de zesde was).

Bij binnenkomst in Arnhem was het net of er een verdieping in onze verbinding had plaatsgevonden.
Het was een uitwisseling van “echte” onderwijszaken, maar dan ook gerelateerd aan ons eigen leven.

Wat ik (bij de start) het meest opvallend vond is dat wij bijna allemaal kinderen hebben en dat vooral jongens vastlopen in ons huidige onderwijs, Er waren ook verhalen over meiden die het allemaal nou niet echt lekker doen in ons onderwijssysteem. 
De verhalen over slimme kinderen, die zelfs wij als onderwijsmoeders, niet zover kunnen krijgen om de rit op scholen uit te zitten.
Ik ben daar nu nog een beetje ontdaan van.
We kwamen er ook niet echt achter waar het nu aan ligt en hoe het anders kan. Lees “Zoveel wijsheid en zoveel overeenkomsten” verder

Het lerarentekort: onderwijsdienstplicht

Plotseling raakt het me. Ik heb geen idee waar het vandaan komt en welk bruggetje ik maakte in mijn hoofd. Ik bel mijn man, hij is weg voor zijn werk, en heb het over het lerarentekort.

Ik vertel hem over de sinds 2010 gehalveerde instroom van Pabostudenten en de toekomstige grote uitstroom van gepensioneerden. In mijn hoofd zie ik het voor me. Een school waarvan de helft van de klassen geen leerkracht heeft. Dat kan niet. Dat lossen we niet op met een hoger salaris, minder werkdruk, zij-instromers, verkorte Pabo opleiding of anders. Lees “Het lerarentekort: onderwijsdienstplicht” verder

De maandelijkse belediging

‘Heb jij jouw maandelijkse belediging al ontvangen?’ grapten mijn collega’s naar elkaar over het salaris zo’n 15 jaar geleden. In deze periode was ik nog onderwijsassistent en dacht ik dat het allemaal wel meeviel met deze ‘maandelijkse belediging’. Naast deze grapjes werd er verder eigenlijk nooit gesproken over ‘het salaris’. Het voelde ook een beetje Not Done om over je salaris te spreken terwijl je zo een mooi beroep hebt. Lees “De maandelijkse belediging” verder

“Juffrouw, zou jij ooit een hoofddoek dragen?”

Twee jaar geleden kreeg ik een moeilijke vraag van een leerling: “Juffrouw, zou jij ooit een hoofddoek dragen?”

De vraag kwam van Najila*.

Najila is een islamitisch meisje dat op haar twaalfde besloot om voortaan een hoofddoek te dragen. Net zoals haar twee grote zussen en net zoals haar moeder.

Haar ouders zeiden tegen haar, dat ze het nog te vroeg vonden. Wat hen betreft, hoefde dat pas vanaf haar 14de of 15de. Met name haar moeder was bang dat ze negatieve reacties zou krijgen van kinderen op school.

De negatieve reacties bleven uit. Najila en ik begonnen de maandag dat ze voor het eerst een hoofddoek droeg de kring. Ik vertelde de kinderen: “Najila wil vanaf vandaag een hoofddoek dragen. Daar heeft zij zelf verschillende redenen voor. Het kan zijn dat kinderen op het schoolplein vervelende opmerkingen maken. Dan is het onze taak om het voor Najila op te nemen. Als je dat zelf niet kunt, meld je het bij mij. Als jullie vragen hebben aan Najila, moeten jullie die aan haar stellen.”

De klas knikte, hadden op dat moment geen vragen en niet een van hen heeft ooit iets negatiefs gezegd. Sterker nog: veel meisjes waren aan het begin van elke volgende dag heel benieuwd hoe Najila eruit zou zien. Najila en haar zussen en haar moeder bleken namelijk over prachtige doeken te beschikken. Elke dag zag Najila er anders uit en elke dag werd ze opgewacht door een aantal meiden, die haar overlaadden met complimenten.

Terug naar de vraag van Najila aan mij: “Juffrouw, zou jij ooit een hoofddoek dragen?”

Ik was eerst een tijdje stil. Toen zei ik: “Wat een moeilijke vraag! Daar heb ik echt nog nooit over nagedacht. Mijn godsdienst vraagt dat niet van mij. En mijn familie en vrienden ook niet. Ik weet het eigenlijk niet.”

Najila dacht even na over mijn antwoord en zei toen: “Maar ik ben zo benieuwd hoe jij er uitziet met een hoofddoek.”

“O,” zei ik, “maar dat kunnen we natuurlijk wel regelen. Als jij vrijdag een hoofddoek meeneemt, mag jij die aan het eind van de dag bij mij omdoen.”

En zo geschiedde. Een kwartier voor het einde van de lesdag ging ik voor de klas op mijn bureaustoel zitten en ging Najila aan de slag. Eerst deed ze een doek strak om mijn hoofd. “Juffrouw, je bent net kaal!” riep een leerling.
Vervolgens kwam er een prachtige roze doek overheen.
“Juffrouw je lijkt wel Maria!” riep een andere leerling. En weer een ander zei: “Nou, bij Najila staat een hoofddoek veel beter.”

Goed, tot zover de complimenten aan de juf 😊
Najila straalde!

Inmiddels was het 15.15 uur. Voor de kinderen tijd om naar huis te gaan.
Sommige kinderen haalden hun ouders gauw om te laten zien hoe hun juf er uitzag.

Het bleek een moment dat niet gauw zou worden vergeten door de leerlingen, hun ouders en deze juf 😊

* In verband met de privacy van mijn leerlingen zijn hun namen in mijn blogs veranderd.

Jaag je dromen na

De workshop van Ruben Terlou, georganiseerd door de Veerkrachtgroep, zindert nog na in mijn hoofd. Je kent Ruben misschien van de serie:’langs de oevers van de Jangtze’. Waarom blijft dit zingen in mijn hoofd? Ik blader door mijn aantekeningen… een ongeordende brij met prachtige one-liners. Op twee zinnen blijft mijn oog hangen. Jaag je dromen na… direct daarna staat de zin… zijn we verblind door vooruitgang? Ineens weet ik waarom deze middag zo bijzonder was…
Ruben laat ons bij voortduring schijnbare tegenstellingen zien. Hij laat ons voelen dat deze tegenstellingen gewoon samen kunnen komen. Op een natuurlijke manier en bijna zonder moeite.
Aan de ene kant laat hij ons zijn authenticiteit zien. Hij benadrukt de waarde van trouw zijn aan jezelf, geloven in jezelf een blijven bij je eigen ik. Een kant waarbij hij het heeft over ‘wat wil je creëren?’, over streven naar vooruitgang en voortdurend onderzoeken en ontdekken. Trouw blijven aan je eigen idealen, ook als dat niet conform de verwachtingen van anderen is. Ruben reflecteert voortdurend op zijn werk (en dat van zijn  collega’s): waarom doe ik dit? Is het ethisch wat ik doe? Hij is zelf de toetssteen en laat zich niet afleiden door verwachtingen van anderen.
Aan de andere kant laat hij het belang van het waarderen van persoonlijke en collectieve geschiedenis (tot vele generaties terug), saamhorigheid en je verantwoordelijk weten voor je medemens voelen. Aan deze kant heeft hij het over tradities en eren van je voorouders. In al zijn ontmoetingen heeft hij de waarde hiervan gezien en ervaren. Worden we verblind door vooruitgang? Hechten we voldoende waarde aan wat we hebben en aan onze geschiedenis?
Deze schijnbare tegenstellingen tussen zijn bij jezelf en zijn bij de ander en tussen vooruitgang en traditie combineert hij door te zijn ‘in het moment’, te zoeken naar ‘gelijke grond’ en door gesprekspartners autonomie te geven. Hij benadrukt de waarde van improvisatie. Vragen komen in het moment en op het moment. Alleen met echte aandacht kom je tot gelijkwaardigheid. Dan kan je de tegenstelling tussen zijn bij jezelf en zijn bij de ander overbruggen.
Een prachtige spiegel voor ons onderwijs met genoeg om over na te denken.