Voetballend onderwijs #PHOT

Voetbal en onderwijs zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op de foto zie je mij als jong meisje van acht op het voetbalveld. Dat was namelijk het 1e jaar dat meisjesvoetbal bestond bij OSDO in Ouderkerk aan de Amstel. Allerlei sporten had ik uitgeprobeerd, maar dit was de sport die mij bleef boeien. Niet omdat ik er talent of aanleg voor had, maar vooral omdat ik volledig in het spel kon opgaan. Tijdens voetbal heb ik focus, focus op het spel, de strategie en de actie. Niets buiten het veld doet er toe, ik hoor niets, zie niets en denk aan niets anders dan het spel.

Trainen, trainen, trainen 
Alles wat ik kán bij voetbal heb ik geleerd door inzet en veel trainen. Mijn waarde zit hem in de veelzijdigheid van mijn inzet en hard werken in het veld voor het team. Uiteindelijk paste de positie van middenvelder, linkshalf, rechtshalf, het beste bij mij. Ik kon dan overal in het veld zijn waar ik nodig was, meelopen met de verdediging, de diepte in bij een aanval naar voren en functioneren als vangnet bij een tegenaanval. Op mijn best was ik rond mijn 24e vlak voor de zwangerschap van mijn dochter, ik speelde toen zaalvoetbal, trainde 2x per week met een goede trainer en voetbalde elke zaterdag. Het was de tijd dat ik een bal van de ene kant van het veld naar de andere kant van het veld perfect kon voorgeven aan de spits.

Lesgeven was voor mij hetzelfde verhaal.
Ik was geen talent voor de klas die op haar eerste stagedag met een natuurlijk overwicht en gevoel voor klassenmanagement de klas runde. Nee, ik was dat muurbloempje dat vanaf haar eerste stagedag wist dat de klas de plek was waar ze hoorde te zijn. Koste wat het kost. Het was voor mij de combinatie van de deeltijdopleiding van vier jaar en vijf dagen praktijk die ervoor zorgde dat ik het lesgeven in mijn vingers kreeg. Ik werk hard en ik vind lesgeven heerlijk, ik krijg een kick als ik mijn lesdoel haal. Ik ben begonnen bij de kleuters, maar ik kan inmiddels lesgeven in alle bouwen aan diverse doelgroepen. Plusklassen, taalklassen, lesgeven op Islamitische school, Zomerschool, ib taken, rekenspecialist, regelmatig ga ik nieuwe uitdagingen aan. De afgelopen anderhalf jaar ook buiten mijn school. Ik ben een onderwijsdier geworden in hart en nieren die bijna elke onderwijsuitdaging aan kan.

In voetbal herken ik veel aspecten van onderwijs. Zo is er het focusverhaal waarbij je doelgericht traint, strategieën leert, doelen stelt en door gerichte feedback van goede trainers (experts) je voetbaltechnieken bijschaaft. Er is het verhaal van talent en inzet die het resultaat bepalen. De mindsettheorie waarbij vaak het voorbeeld van de voetballer Messi wordt aangehaald. Het belang van regels, samenwerken, positief coachen en teamspirit. Alles komt terug in het leren van tafels en lezen, samen spelen en werken. Dagelijks gebruik ik deze metafoor bij de kinderen en coach ik tijdens het buitenspelen indirect op dingen als doorzetten en feedback geven. Het afgelopen half jaar gaf ik les aan een complexe groep vijf met veel jongens. Tijdens de pauzes hebben we veel gevoetbald, veel mooie momenten om te werken aan gedrag, regels, zelfvertrouwen, doorzetten, positief coachen en loslaten. Het samen voetballen heeft deze groep geholpen om sterker te worden als groep.

Toen ik op mijn twintigste startte met de deeltijd PABO naast mijn fulltime baan als onderwijsassistent (tutor Piramide, soort remedial teaching op onderwijsassistentniveau) waren de lessen ook op zaterdag, mijn voetbaldag. Ik kon in die tijd nog af en toe een wedstrijd meepakken, maar ontwikkelde in dat jaar ook een dagelijkse spanningshoofdpijn. Toen deze diagnose kwam ben ik gaan zaalvoetballen en de hoofdpijnen verdwenen als sneeuw voor de zon. Voetbal was iets wat een hoge prioriteit kreeg in mijn leven om balans te houden.

Nu ben ik ouder en sinds mijn kuitbeenbreuk in 2015 werkt mijn lichaam niet meer mee. Blessures en tijd spelen mij parten. De zaterdagen kwamen terug na de geboorte van mijn dochter, die heel wat wedstrijden is meegegaan, inclusief een ritje op de kampioenskar. Inmiddels kan ik en mijn gezin die vijf uur op een zaterdag niet meer missen en in combinatie met de blessures heb ik moeten besluiten om mijn kicksen aan de wilgen te hangen.

Het komend jaar hoop ik het zaalvoetballen nog te kunnen doen om zo in ieder geval één keer per week mijn hoofd leeg te maken.

Één keer per week de wereld buitensluiten en opgaan in het spel.

2 gedachten over “Voetballend onderwijs #PHOT”

Reacties zijn gesloten.