Trots

Zondagochtend 8.10 uur. Ik zit met mijn dochter beneden klaar voor de Kids Top 20. Basisschool De Lochtenbergh doet mee. Kijken dus. 5 jaar heb ik er gewerkt met hart en ziel. De Lochtenbergh ligt in een achterstandswijk. Het is de derde wijk van Nederland met de hoogste armoedecijfers. Zomaar in een top 3 van een belangrijk lijstje. Helaas geen mooi pr lijstje. In de afgelopen jaren is er ontzettend hard gewerkt om de beeldvorming te veranderen en kansen te creëren voor de bewoners van deze wijk. vandaag de dag kan ik melden dat successen daadwerkelijk behaald zijn. Zijn het meetbare successen? Vast wel, maar dat bedoel ik niet. Het grootste succes is dat leerlingen en ouders en leerkrachten trots geworden zijn op hun school! Deze trots voel je zodra je een stap binnen de school zet. Niet alleen de mensen binnen het schoolgebouw stralen het uit, maar ook alle betrokkenen buiten de school. Er wordt samen gewerkt en van een strijd is geen sprake meer. Een succesvolle ouderkamer draait. Ouders leren over de schoolinhoud tijdens de lessen: Snap je kind. Welkoms-gesprekken worden samen gevoerd.

_MG_4915

Dochterlief danst er inmiddels vrolijk op los. Gaaf om te zien dat kinderen met en zonder hoofddoek, zwart, wit en bruin dansen en zingen op de hits van nu. Een smeltkroes van culturen en niemand heeft er last van. Natuurlijk zijn er problematieken die ernstig zijn, maar je ziet ze niet bij deze kinderen. De schoolomgeving heeft hen verbonden aan elkaar en zo te zien voelt het goed.

Inmiddels werk ik niet meer op deze plek. Ik was toe aan een nieuwe omgeving en uitdaging. Die ligt voor mij nu aan het randje van het centrum van mijn stad, op basisschool De Cocon. Wederom in een achterstandswijk, maar deze achterstand is veel minder zichtbaar en veel meer verspreid over de wijk. Dat maakt het lastig. Geen éénduidigheid. Het voelt als een bedreiging maar tevens ook als een geweldige kans. Na ruim een jaar zwoegen en ploeteren kan ik zeggen dat het niet zo simpel is. Trots ontbreekt bij de bewoners van mijn school. Leerkrachten hebben het wel, maar durven het niet goed te laten zien. Zijn veel te bescheiden en laten zich soms intimideren. Leerlingen zitten vaak tussen ouders en leerkrachten in. De ouders hebben soms zelf een problematische schooltijd achter de rug en willen dit koste wat kost voorkomen voor hun eigen kind. Hierdoor zijn ze erg kritisch en emotioneel. Ook zijn er veel verschillen tussen ouders. Hun sociale status en de culturele achtergrond loopt zeer uiteen. Men weet vaak nauwelijks iets van elkaar. Het oordeel valt snel.

De vraag is hoe dit te keren? Niet zo simpel, maar een begin is gemaakt. We willen een Vreedzame School worden. In het team is deze keuze met volle overtuiging gemaakt. We zijn ons er heel erg van bewust dat we dit alleen samen met ouders en leerlingen kunnen bereiken. Wij zijn de professionals en zullen de verandering in moeten zetten. Wij moeten er in geloven!

MARAP1

Er is een ouderkamer gaan draaien en wat heel sterk is dat we 6 moeders hebben gevonden die ambassadeur zijn. Een prachtige samenwerking is tot stand gekomen. Ook hebben we voorzichtige stappen gezet in het directe contact met onze ouders. We hebben lastige gesprekken geoefend met acteurs en ons vragen gesteld bij onze huidige werkwijze en benadering. Tijdens de afgelopen rapportgesprekken hebben we ons voor het eerst anders opgesteld. Kwetsbaarder met ruimte voor de emotie van onze gesprekspartner. We zijn er nog lang niet, maar we zijn wel op de goede weg. Vandaag of morgen stap ik mijn school binnen en voel ik het, ik kan niet wachten…

ei

Lizette Knuvers Mijland, directeur bs De Cocon