Ouderbetrokkenheid

Gisteren mocht ik een bijdrage leveren aan de lancering van het boek: Schoolleider aan zet in ouderbetrokkenheid, met ambitie en lef naar een nieuwe regie. Tijdens het schrijven van dit boek heeft Harriet Marseille een gesprek gehad met een aantal directeuren van stichting OOG. Een mooi gesprek, een gesprek dat ons raakte. Ouderbetrokkenheid is een onderwerp dat ons raakt, maar waarom eigenlijk? “Ouderbetrokkenheid” verder lezen

En dan ben je zelf een ouder…

November 2014, onze dochter heeft haar vierde verjaardag achter de rug. De dag nadat je vier bent geworden is het zover. Je mag eindelijk naar de basisschool. Helaas voor ons ging het iets anders. We zagen we nog net op de valreep in de nieuwsbrief dat er een studiedag was. Knelpunt één was ontstaan. Afscheid genomen van het KDV en verder nog niets geregeld. Thuiswerkdag voor manlief dus. Vrijdag 28 november was het zover. We gingen vroeg in de ochtend op pad om onze dochter naar school te brengen. Op mijn eigen school geregeld dat ik dat moment zeker niet zou missen. Spanning in “the house” en niet alleen bij dochterlief. Het wegbrengen ging niet slecht. Wel wat traantjes bij het afscheid, maar dat hadden we wel verwacht. Het kan vriezen of dooien bij ons kind en ze was nog niet helemaal ontdooid. Het ophalen was net zo spannend. Ouders mogen binnen in de hal wachten. Dat is aardig. Op mijn school staan ze buiten. Goed idee om eens te opperen. Daar sta je dan tussen alle andere ouders. Het voelt raar. Hallo weten jullie niet wie ik ben? De directeur…? Oh nee gewoon de mama van…die we nog niet kennen… Gelukkig haalde ik een enthousiast meisje op. Heb je het leuk gehad? Ja hoor. Wat heb je gedaan? Nou woordjes geschreven, gerijmd enzo. Tja ik wist niet wat ik ervan moest denken… beetje vlug en snel niet? Zal wel niet zo zijn…Op maandagmiddag krijgt ons kind een boekje mee naar huis en inderdaad, er is flink geschreven en gerijmd. Wat vind ik daar nu weer van? Manlief relativeert de boel al vlug. Fijn toch dat ze mag doen wat ze graag wil? Ja dat is ook zo. Ze sluiten hartstikke goed aan bij onze dochter.image

De discussie over spel en opbrengsten in de onderbouw ebt langzaam weg. In de week daarna zie ik een lijst hangen waarop ouders gevraagd worden om te helpen met knutselen in de klas. Tja dat gaat me niet lukken… nee gaat niet. Als ik onze dochter ophaal op de bewuste knutselmiddag vraagt ze doodleuk: Waarom was jij er niet mama? Nou mama was op haar eigen school…Dat antwoord was voor dochterlief niet voldoende. Kun je toch net zo goed meehelpen in mijn klas? De school die we gekozen hebben is kleinschalig en men verwacht wat van de betrokkenheid van ouders. Wij vonden dat een mooie visie en hebben vol overtuiging gekozen voor dit concept. Twee weken geleden bracht ik dochter naar de voorschoolse opvang. Net op het nippertje want mijn timemanagement in de ochtend is niet altijd helemaal geslaagd. Zie ik allemaal ontbijtbordjes staan met de juf met een boek erbij. Ik heb iets gemist zie ik. Ja het is het nationaal voorleesontbijt! Daar heb je een mailtje over gehad…ik schuif onze dochter naar binnen en verontschuldig me zachtjes. In de auto check ik mijn mail. Het is 29 januari en ik zie dat er op 12 januari een mail is verstuurd met deze inhoud. Tja gemist. Foutje…

Het zette me weer eens aan het denken over ouderbetrokkenheid. Wat verwachten we nu van elkaar? De kinderopvangorganisatie verwacht dat ik mijn mail lees en de school wil dat ik kom knutselen? Dit is natuurlijk kort door de bocht, maar wat verwacht ik zelf? Het zijn mooie vragen…Ik verwacht liefde, zorgzaamheid en betrokkenheid bij mijn kind. Gelukkig zie ik dat genoeg en dat schept vertrouwen.

Nu is het lekker vakantie. Even uitrusten en bijkomen van mijn nieuwe rol. Als je me vraagt wat mij het meest energie heeft gekost de afgelopen weken dan is dat de grote stap naar de basisschool. Als dat geen ouderbetrokkenheid is…? dochterlief ligt nu in ons bed tv te kijken met de waterpokken, want ook dat hoort bij het schoolgaande leven. Gelukkig wel even tijd voor bezinning. Het gaat vast wennen en de combinatie met mijn werk wordt natuurlijk makkelijker. Gelukkig is mijn man ook flexibel en hoef ik niet alleen alle ballen in de lucht te houden. Ook veel dank aan mijn eigen zelfstandige team. Dankzij hen durf ik keuzes te maken en breng ik af en toe gewoon zelf mijn kind naar school en ben ik er ook regelmatig om haar op te halen.

Lizette Knuvers Mijland, directeur basisschool de Cocon

Trots

Zondagochtend 8.10 uur. Ik zit met mijn dochter beneden klaar voor de Kids Top 20. Basisschool De Lochtenbergh doet mee. Kijken dus. 5 jaar heb ik er gewerkt met hart en ziel. De Lochtenbergh ligt in een achterstandswijk. Het is de derde wijk van Nederland met de hoogste armoedecijfers. Zomaar in een top 3 van een belangrijk lijstje. Helaas geen mooi pr lijstje. In de afgelopen jaren is er ontzettend hard gewerkt om de beeldvorming te veranderen en kansen te creëren voor de bewoners van deze wijk. vandaag de dag kan ik melden dat successen daadwerkelijk behaald zijn. Zijn het meetbare successen? Vast wel, maar dat bedoel ik niet. Het grootste succes is dat leerlingen en ouders en leerkrachten trots geworden zijn op hun school! Deze trots voel je zodra je een stap binnen de school zet. Niet alleen de mensen binnen het schoolgebouw stralen het uit, maar ook alle betrokkenen buiten de school. Er wordt samen gewerkt en van een strijd is geen sprake meer. Een succesvolle ouderkamer draait. Ouders leren over de schoolinhoud tijdens de lessen: Snap je kind. Welkoms-gesprekken worden samen gevoerd.

_MG_4915

Dochterlief danst er inmiddels vrolijk op los. Gaaf om te zien dat kinderen met en zonder hoofddoek, zwart, wit en bruin dansen en zingen op de hits van nu. Een smeltkroes van culturen en niemand heeft er last van. Natuurlijk zijn er problematieken die ernstig zijn, maar je ziet ze niet bij deze kinderen. De schoolomgeving heeft hen verbonden aan elkaar en zo te zien voelt het goed.

Inmiddels werk ik niet meer op deze plek. Ik was toe aan een nieuwe omgeving en uitdaging. Die ligt voor mij nu aan het randje van het centrum van mijn stad, op basisschool De Cocon. Wederom in een achterstandswijk, maar deze achterstand is veel minder zichtbaar en veel meer verspreid over de wijk. Dat maakt het lastig. Geen éénduidigheid. Het voelt als een bedreiging maar tevens ook als een geweldige kans. Na ruim een jaar zwoegen en ploeteren kan ik zeggen dat het niet zo simpel is. Trots ontbreekt bij de bewoners van mijn school. Leerkrachten hebben het wel, maar durven het niet goed te laten zien. Zijn veel te bescheiden en laten zich soms intimideren. Leerlingen zitten vaak tussen ouders en leerkrachten in. De ouders hebben soms zelf een problematische schooltijd achter de rug en willen dit koste wat kost voorkomen voor hun eigen kind. Hierdoor zijn ze erg kritisch en emotioneel. Ook zijn er veel verschillen tussen ouders. Hun sociale status en de culturele achtergrond loopt zeer uiteen. Men weet vaak nauwelijks iets van elkaar. Het oordeel valt snel.

De vraag is hoe dit te keren? Niet zo simpel, maar een begin is gemaakt. We willen een Vreedzame School worden. In het team is deze keuze met volle overtuiging gemaakt. We zijn ons er heel erg van bewust dat we dit alleen samen met ouders en leerlingen kunnen bereiken. Wij zijn de professionals en zullen de verandering in moeten zetten. Wij moeten er in geloven!

MARAP1

Er is een ouderkamer gaan draaien en wat heel sterk is dat we 6 moeders hebben gevonden die ambassadeur zijn. Een prachtige samenwerking is tot stand gekomen. Ook hebben we voorzichtige stappen gezet in het directe contact met onze ouders. We hebben lastige gesprekken geoefend met acteurs en ons vragen gesteld bij onze huidige werkwijze en benadering. Tijdens de afgelopen rapportgesprekken hebben we ons voor het eerst anders opgesteld. Kwetsbaarder met ruimte voor de emotie van onze gesprekspartner. We zijn er nog lang niet, maar we zijn wel op de goede weg. Vandaag of morgen stap ik mijn school binnen en voel ik het, ik kan niet wachten…

ei

Lizette Knuvers Mijland, directeur bs De Cocon

 

Het is zo’n dag, zo’n ‘gekke’ dag!

Samen“Zo’n gekke dag”
Ken je dat? Van die dagen dat je eigenlijk ‘niks’ hebt gedaan, maar bekaf thuis komt? Van die dagen dat je van alles had gepland en dat daar helemaal niets van terecht gekomen is. Van die dagen dat je je afvraagt wat al die voorvallen eigenlijk met onderwijs te maken hadden.
Een oud collegaatje zei aan het eind van zo’n dag steevast:” Het was zo’n gekke dag.” Eigenlijk bedoelde ze dan zo’n dag dat alles anders liep, zo’n dag waar je als leerkracht nauwelijks grip op had. Ze was kleuterleidster en had dan te maken met kleuters die plotseling weer in hun broek plasten of misschien gewoon nog niet zindelijk waren. Of dat er plotseling een buikgriepgolf door de klas ging met als symptoom misselijkheid en niet op tijd het toilet of de wasbak kunnen bereiken.
Een dag waarop ineens een aantal kleuters moeite hadden met afscheid nemen, terwijl ze al weken op school waren, maar werden aangestoken door een nieuweling die het op een brullen zette. Een dag waarop ouders kwamen melden dat hun kind wel vervroegd door kon naar groep 3 omdat ze al zo voorlijk was en alle letters al kende.

Elke huisje heeft z’n …
Of zo’n dag dat je als leerkracht van een bovenbouwgroep werd geconfronteerd met een ongeneeslijke ziekte van een ouder of een scheiding. Zo’n dag waarop je er niet aan ontkwam om in gesprek te gaan met je leerlingen. Of als aan het einde van de dag een vader in de klas stond, die je luid en duidelijk vertelde dat de manier waarop je met zijn zoon was omgegaan, zijn goedkeuring niet verdiende.
Op zo’n dag was je een troostende schouder, een bemiddelaar, de kop van jut, een luisterend oor of de ‘geslagen hond’.
Soms denk ik weleens dat de tijd van een enkele gekke dag ver achter ons ligt. Waar het in het verleden ging om enkele dagen per maand of zelfs per schooljaar, komen deze dagen naar mijn idee steeds frequenter voor. We zeggen het vaak tegen elkaar:” Wat is er veel leed onder de mensen.” of ” Elk huisje heeft zijn kruisje.” Maar ook: “Het lijkt wel of ouders erbij zijn geweest.” terwijl ze maar een kant van het verhaal hadden gehoord, maar wel meteen het gedrag van de leerkracht of klasgenootje ter discussie stelden.
Een dagplanning of lesvoorbereiding werden dan toch aan de kant geschoven. Want op zo’n dag kon het niet anders ‘storingen gaan voor’. Maar wat zijn er veel storingen en wat wordt er veel gevraagd. Dit gevoel hebben veel leerkrachten maar zeker ook veel schoolleiders of intern begeleiders. Het lijkt soms wel alsof we ‘halve’ psychologen zijn. Het gekke is dat de ene keer onze bijdrage of advies gewaardeerd of geaccepteerd wordt, terwijl een andere keer het wel lijkt alsof we continu verantwoording aan het afleggen zijn. En wat zijn we kwetsbaar. Soms realiseren we ons dat niet eens en denken we:” Dat gebeurt toch bij ons niet.”
Maar ik denk dat iedereen weleens dingen meemaakt, die men van te voren niet aan heeft zien komen. Een klacht, een agressieve ouder, een huilbui, een naar bericht op Facebook of Twitter, een roddel op het schoolplein of misschien nog erger.

Professionele houding
En dan wordt van ons, leerkrachten en schoolleiding, een professionele houding gevraagd. Niet boos worden, netjes blijven, je stem niet te veel verheffen, zorg delen en elke keer toch weer rustig in gesprek. De ouders en kinderen zijn ons klanten. Ik wil daar best een eind in mee gaan en natuurlijk heeft iedereen recht op zijn of haar emoties, maar geldt dat ook niet voor onze leerkrachten. Realiseren we ons wel genoeg wat een verantwoordelijkheid het is om zoveel verschillende leerlingen te begeleiden en daarbij natuurlijk ook de ouders met al hun vragen, opmerkingen en zorgen? Ook leerkrachten hebben net als die leerlingen thuissituaties, kinderen, ouders en relaties. Ook daar zijn weleens problemen, zorgen, ruzies, scheidingen, ziekten en sterfgevallen. Zij hebben ook onzindelijke kinderen, lastige pubers of anderszins. Ze zijn niet van steen en vinden het echt niet altijd even makkelijk om weer in gesprek te gaan met een ouder of alert te reageren op al die verschillende situaties met de leerlingen in hun klas.

Samen
Wat zou het mooi zijn als we ons allemaal en dan bedoel ik ouders, leerkrachten en schoolleiders voor ogen blijven houden dat het welbevinden en de ontwikkeling van onze kinderen/leerlingen voorop staan. Dat we allemaal hetzelfde doel hebben en dat we moeten samenwerken om het beste uit onze kinderen te halen. Ze te helpen om zich te ontwikkelen als gelukkige zelfstandige en verantwoordelijke mensen.
We hebben elkaar nodig. We moeten en willen samenwerken om dit doel, in een steeds complexere samenleving, te bereiken. Daar hebben onze ‘kinderen’ gewoon recht op.

Samen = met elkaar.

Voor onze leerlingen,

voor onze kinderen.