Tijd voor onderwijs

Druk, druk, druk… mijn agenda is net een potje vol met pieren. Van het ene overleg val ik in het andere overleg. Even tijd voor lunch of rustig plassen is er bijna niet. Als bestuurder word ik geacht bij allerlei overleggen te zijn. Ik reis van LEA (lokaal educatieve agenda) naar OOGO (op overeenstemming gericht overleg) naar ALV (algemene leden vergadering), tussendoor ga ik op schoolbezoek, heb functioneringsgesprekken, monitorgesprekken en masterclasses met directeuren.

Kijkend naar deze agenda vraag ik me soms af wat al dit overleg toevoegt aan goed onderwijs voor de kinderen in onze regio. Wat een bestuurlijke drukte!
Voor de komende periode neem ik me weer voor om me echt te richten op sturing geven aan goed onderwijs. Soms niet aanwezig zijn bij alle goedbedoelde overleggen hoort daar bij. Dus als ik er een keer niet bij ben…ik ben bezig met onderwijs!

Onderwijswijven wat zijn dat dan? Gewoon spelende en lerende dames.

strip

Op zaterdag 20 februari rij ik in mijn bolide naar de Meern. Een tocht van zo’n uur en dus voldoende tijd om na te denken. Ik ben op weg naar een bijeenkomst van de Onderwijswijven. Wie en wat zijn dat eigenlijk, die Onderwijswijven.
Een raar, wat ordinair klinkend woord maar eigenlijk vind ik het wel een geuzennaam.
Het eerste kenmerk is dat het natuurlijk allemaal vrouwen zijn die iets met onderwijs te maken hebben. Dit is echt heel breed en varieert van leraar tot bestuurder en van ICT-coördinator tot schoolleider tot ……….?! Het zijn in ieder geval allemaal vrouwen die een hart voor en een duidelijke mening hebben over onderwijs.
Een ander kenmerk is dat al deze vrouwen ook bloggen en veelal zijn begonnen met bloggen op www.onderwijswijven.nl. Ze zijn zichtbaar op de sociale media, met name op Twitter en posten daar vaak persoonlijke ervaringen en meningen, die overigens zeker niet altijd overheen komen met elkaar.

Maar wat onderscheidt deze vrouwen van andere vrouwen? Eigenlijk helemaal niets. Het zijn net als andere vrouwen, vrouwen met en zonder echtgenoot, met jonge kinderen of met volwassen kinderen. Soms gelukkig, maar soms ook ongelukkig. Ze ervaren net zo veel of zo weinig hobbels als andere vrouwen. Ze hebben elkaar via Twitter of elders ontmoet, maar kennen elkaar soms helemaal niet zo goed. Ze vinden het in ieder geval waardevol om af en toe samen te komen, te praten, te lachen en te zeuren over onderwijs. Er ontstaan samenwerkingen, er worden ideeën, ervaringen en ‘good practice’ gedeeld.
En dat allemaal onder het genot van een hapje en een drankje op de zaterdagmiddag in Huize Winters in de Meern. Het huis van Karin Winters (@karinwinters) de initiatiefnemer van dit onderwijsclubje dat elk jaar groter wordt.
Als ik aankom en mijn auto heb geparkeerd, loop ik met een boodschappenkrat richting voordeur. Een krat met een wat merkwaardige inhoud; een leeg blikje, een doos met frutsels (kralen, knopen, lijntjes en stokjes), een schaal met home made kipsalade, 6 pack Radler met en zonder alcohol en 12 kleine prikkerige roosjes met een onderwijswijfje. Een klein symbool en alternatief voor de Edubloggerspin die veel Onderwijswijven ook al eens mochten ontvangen op het jaarlijkse Edubloggersdiner. De Edubloggers, een groep bloggers waar een flink aantal Onderwijswijven ook bij hoort.

IMG_7842

Er wacht meteen een hartelijk ontvangst en de uitstalling van hapjes op tafel groeit snel. Hoewel we elkaar vaak niet meer dan één of twee keer per jaar zien en verder alleen op sociale media ‘spreken’, pakken we de draad heel snel op.
Het wordt een echte doe-middag. Het lijkt de Makermovement wel, om er maar eens een onderwijsterm doorheen te gooien. Gewoon lekker knutselen.
De lege blikjes komen te voorscozobothijn samen met de lijmpistolen, de Ipad, een Touch screen,het Osmo ‘spel’ en de Ozobot. Een VR bril laat me, na een app te hebben gedownload te hebben op mijn IPhone, een rit in een achtbaan beleven.

Mijn Iphone, samen met wat stukjes hard plastic, verandert in een instrument om ware hologrammen te kunnen zien. Een ervaring die voor mij als volwassene al ghologrameweldig is, dus wat moet dit niet voor kinderen betekenen. Zo simpel maar wat een leuke manier om uit te leggen en te ervaren hoe ‘dingen’ werken. Gebruik maken van de technologie die er is en inzetten om onderwijs te verrijken.

De lege blikjes worden gebruikt om Scribblings van te maken en het duurt niet lang of er vindt een ware plundering plaats in de sorteerbak van Pauline Maas (@4pip). Als gretige kinderen worden de lampjes, batterijen, en de IKEA melkopschuimers toegeëigend. Kralen, lintjes, knopen, ijsstokjes en gekleurde pijpenragers vinden hun weg naar de conservenblikjes en de plastic afhaalchinees bakjes. Het lijkt wel ‘Carnaval of cans and plastic containers’.

ScribblingWe proberen uit, we spelen, we maken en experimenteren. We voeren korte, te korte gesprekken en proeven de vele zelfgemaakte hapjes. We drinken wat en likken aan een ijsje. We beleven een geweldige middag want we komen thuis met ideeën, nieuwe contacten en ervaringen. We hebben niet eens in de gaten dat we aan het leren zijn geweest. Informeel leren weliswaar maar hoe waardevol is dat. Leren door te doen en allemaal ontstaan door de het sociale netwerk Twitter. Een krachtig instrument om mensen te ontmoeten, te verbinden en de opgedane ervaringen te delen middels tweets en blogs. Dank allemaal, ik heb genoten en ben weer opnieuw overtuigd dat deze ontmoetingen heel waardevol zijn. Dus mensen uit het onderwijs, zoek elkaar op en ga van en met elkaar leren. Leren kan, mag en moet leuk zijn. Deze informele manier levert veel op. Tot snel, waar dan ook!

onderwijswijvenSamenvatting ‘Wijven aan het werk’

Karin Donkers (@kardonsch)
Onderwijswijven/Edublogger/Bloggerscollectief HetKind
www.kardonsch.nl

Overschilderen of strippen…?

We kennen allemaal dat gevoel, je kijkt rond in en om je huis en ziet dat er echt geschilderd moet worden. Links en rechts is er een stukje verf afgestoten, door de zon is de kleur verschoten, de kinderen hebben mooie zwarte handdrukken gemaakt op de muren en buiten begint te verf de bladderen. Ja, het is echt weer tijd voor onderhoud. “Overschilderen of strippen…?” verder lezen

Regen in Onderwijsland

Een blog schrijven als het buiten druilerig en koud is is misschien niet zo’n goed idee. Maar als ik naar buiten kijk en de nattigheid zo overzie dan moet ik toch denken aan wat er allemaal speelt in het onderwijs.
Als je de berichten leest dan heb je de indruk dat niets goed is, alles moet op de schop. Het onderwijs moet vernieuwen (innoveren heet dat in jargon) en de kinderen zijn allemaal zielige wezentjes die aan ons onderwijs overgeleverd zijn.

Niets is minder waar. Ons onderwijs behoort nog altijd tot het beste in de wereld en daar mogen we best trots op zijn. Onze kinderen behoren tot de gelukkigste kinderen in ieder geval in Europa en ook dat moeten we koesteren.

Natuurlijk kan het altijd beter en moeten we altijd kijken of iets anders moet. De kinderen van nu zijn niet meer de kinderen van vijftig jaar geleden terwijl het onderwijs wel nog op de leest van die tijd gestoeld is. En inderdaad de leraar die voor de klas staat die heeft twintig/dertig jaar geleden les gehad en heeft soms niet echt notie van wat er in de wereld van de huidige jongeren speelt. Dat is wel een gemis.

De huidige tijd met al zijn informatie op elk uur van de dag vraagt dus wel om een omslag in het Onderwijs en het zou mooi zijn als we die omslag vorm geven voor en zeker met de jongeren. Laat hen meedenken over hoe het anders moet, stap hun wereld binnen en laat hen vertellen wat ze graag op school willen leren. Gebruik die tools die zij zelf gebruiken ook in het onderwijs, dan is de school een verlengstuk van hun wereld en misschien gebeuren er dan niet meer zo’n extreme zaken als jihadisme en uitsluiting. Dus zaken als Ipad scholen, sociale media in het onderwijs enz. kunnen een steentje bijdragen aan het begrip voor elkaar van leerlingen onderling en leraren en leerlingen. Ook ouders moeten daarbij betrokken worden. Lessen in gebruik van sociale media, ipads, computers, internet e.d. zijn ook voor hen van belang. Zo kan afwijkend gedrag eerder gesignaleerd worden en spreekt men dezelfde taal als er gesprekken nodig zijn.

Utopia? ik hoop het niet en ik zie ook dat er al veel ingezet wordt op Onderwijs gestoeld op de vragen van deze tijd. zie bijvoorbeeld: http://www.tubantia.nl/regio/enschede/nieuw-onderwijsconcept-delta-start-volgend-schooljaar-in-enschede-1.4572884 en http://mijnplein.nl/uploads/brochure-versie-24-januari-de-schutse.pdf en http://www.agoraroermond.nl/agora-2/waarvan ik de laatste al vaker als voorbeeld genoemd heb.
Onderwijs in verandering, een goede zaak maar wel met behoud van het goede en niet het kind met het (regen)water weggooiend.

Iedereen aan het fröbelen

Pauline bij de lasercutterIk was al een tijdje van plan om te gaan kijken bij het fablab van de Populier in Den Haag.  Afgelopen vrijdag werden de docenten die daar les geven (Arjan en Per-Ivar) geïnterviewd door Carla Desain voor mijn nieuwe boek CodeKlas. Ik kon het zo dus mooi combineren. Op naar Den Haag. Een prachtige oude school en na een lange wandeling door de catacomben kwam ik aan op de zolder waar een stuk of drie open lokalen waren. Met in het midden een ruimte voor de docenten vol met spullen en materialen.

Er liepen al heel wat pubers rond en ik zag een stapel eten staan. Broodjes, worstjes, pizza’s, m&m’s en nog veel meer lekkers. Het lekkers wat ik had meegenomen viel in het niet bij deze grote hoeveelheid eten. Maar wel slim, want rond etenstijd zorgen dat pubers happy blijven, is eten een absolute must.

Per-Ivar begon de bijeenkomst met een rondje hoe iedereen zich voelde en welk project ze die avond gingen doen.  Iedereen had al plannen gemaakt, maar ik zag al snel (toen ze eenmaal bezig waren) dat er kleine groepjes ontstonden die elkaar aan het helpen waren en zo nu en dan liepen ze langs de tafel met eten om wat in hun monden te stoppen.

Ik deed zelf ook een rondje en ik zag een houten hand met scharnieren waar iemand mee bezig was om hem aan te sturen via een computer. Twee meiden waren bezig om een bank te maken voor hun kat, waar ze zich ook in kon verstoppen. Ik zag ook een schaakbord en iemand was bezig om met sateprikkers en lange brug te maken en er werden tekeningen geprint met de water color printer.  Per-Ivar en Arjan liepen zelf ook rond (met nog twee collega’s) en hielpen hier en daar, Maar ze waren zelf ook bezig met dingen uitproberen.

Mijn vingers jeukten en toen ik de laser cutter zag, wilde ik ook dat ook uitproberen. En een half uurtje later haalde ik mijn eerste maaksel tevoorschijn. Ik was ape-trots. Toen op naar de water color printer en daar ook heb ik een mooie tekening gemaakt met heel veel kleurtjes.

Aan het eind van bijeenkomst werd er weer een rondje gedaan. Wat heb je gedaan? Het antwoord was vaak: “Oo een beetje geklooid” Maar wat heb je dan geklooid en wat heb je er van geleerd? Sommige leerlingen tekenden op een deur hoever ze waren met hun project. En toen was er een grote schoonmaak. En die enorme berg met eten? Die was zo goed als op.

Eens in de maand hebben ze een plakken en knippen bijeenkomst voor docenten of andere belangstellende. Ik hoop dat ik nog eens terug mag komen.

Mijn textiel hart gaat harder kloppen bij het zien van zoveel creativiteit. Ik voel dat alles samen komt. Het creative, het programmeren, het maken, het altijd nieuwe dingen willen uitproberen. Wat een feest. Ik zie ook hoe belangrijk het is dat leerlingen zelf leren fröbelen, ontdekken, nieuwsgierig worden naar techniek die er achter zit.

2015 onderwijs kijken!

Terugkijkend lijkt het allemaal zo mooi gepland.  Dat was het natuurlijk niet, maar vanuit mijn behoefte om zaken te ordenen lijkt het wel zo. Zo werkt dat bij mij, vooral op intuïtie werken en achteraf de rode draad ontdekken.

Het eerste jaar als college van bestuur startte met het gevoel te varen tussen ijsbergen met blinddoek op. Geen idee waar we precies waren en geen idee van de komende ijsbergen. Vanuit de behoefte aan overzicht dus eerst alle tijd en aandacht voor administratie. Zorgen dat we kunnen sturen. Informatie in de cloud, invoer bij de bron, inzicht altijd beschikbaar dat was het doel. Inmiddels hebben we zowel op financieel, personeel als onderwijsgebied inzicht in de stand van zaken.

Met inzicht kwam ook het gevoel uit koers zijn. Op een aantal scholen waren er zorgen over onderwijskwaliteit. Daarnaast was het ziekteverzuim aan de hoge kant.  Het tweede jaar dus alle energie besteed aan personeelsmanagement. In gesprek met directeuren en medewerkers vanuit de kernvraag: wat is je passie voor onderwijs? Mooi om de passie bij medewerkers weer terug te zien en om te zien hoe men wil investeren in de eigen ontwikkeling. Lastig op het moment dat blijkt dat de passie of de competenties er onvoldoende zijn. Het tweede jaar bevatte vele moeilijke gesprekken, maar gelukkig ook hele leuke inspirerende gesprekken.

Aan het eind van het tweede jaar ben ik me meer gaan richten op onderwijs. Lekker kijken op de scholen. Wat een mooie dingen zijn er te zien! Dat is een mooie opmaat voor het derde jaar. De administratie is op orde, verzuim is minder aan het worden dus nu aandacht voor de kern: onderwijs.

Dan heb ik het natuurlijk niet over cito-resultaten,  taal en rekenen, maar over kinderen motiveren en stimuleren. Zorgen dat de nieuwsgierigheid van kinderen wordt uitgedaagd. Op naar een leerzaam 2015.

Onderwijs een prijsvraag?

Wat een rare vraag in de titel… en toch als ik de oproep van Sander Dekker bij De Wereld Draait Door hoor, waarin hij vraagt of Nederland met hem meedenkt in een nationale dialoog om zo een samenhangende visie over de inhoud van het onderwijs te vormen, bekruipt me het gevoel dat hij een prijsvraag uitschrijft over de vraag of kinderen de juiste dingen op school leren en goed worden voorbereid op hun toekomst in de maatschappij. Onderwijs maken en geven is niet zoiets als een slogan bedenken. Onderwijs is een vak en dat vak moet uitgevoerd worden door professionals en niet door Jan de slager of Piet de bakker. Beide laatsten hebben hun eigen vak en willen ook niet dat de hele wereld zich met hun vak bemoeit. De minister van Volksgezondheidszorg roept toch ook niet op om mee te denken hoe je het beste een blindedarmoperatie uitvoert. “Onderwijs een prijsvraag?” verder lezen

Passie voor het Onderwijs

Deze week heb ik weer een mooi staaltje van hoe het niet moet meegemaakt.

Twee studenten van een niet nader te noemen ROC hebben stage gelopen op hun eigen school. En horen dus vlak vóór de vakantie dat hun stage onvoldoende is en dat ze dus niet door kunnen naar het vierde jaar.
Zoals ik het kan zien (ik weet niet of ik alle gegevens heb) heeft één van de studenten in april j.l. een beoordeling gehad en daarna niets meer. Tot deze week het oordeel onvoldoende kwam. Op het beoordelingsformulier van april stond één zin, die ik, de moeder van de student en de student zelf niet konden lezen. Ik kon er absoluut geen chocolade van maken. Van leerdoelen en adviezen kon dus al helemaal geen sprake zijn.
Hoe kan het toch dat een stage op je eigen school op die manier afloopt? Je bent toch in een ultieme onderwijssituatie en je zou daar toch wat moeten leren. Je coaches en leraren zijn toch in de buurt? Dan verwacht je toch dat je begeleiding krijgt en dat men je helpt om je (leer)doel te verwezenlijken? Ik verbaas me nog elke dag over de praktijken in het onderwijs….. “Passie voor het Onderwijs” verder lezen

Einde van het (school)jaar

Zo, dat was al weer een tijd geleden. Een blog bijhouden is toch niet zo gemakkelijk als ik dacht.
Och, elke week een stukje schrijven, dat moet toch te doen zijn.
Nee dus, er zijn van die tijden dat het helemaal niet lukt. Te druk, geen inspiratie, ’s avonds te moe….. noem de redenen of zo u wilt de smoesjes maar op. “Einde van het (school)jaar” verder lezen

Blij-moedig besturen:Ruimte voor Ontwikkeling

Begin juni 2014 was het PO-congres. Er zijn heel wat tweets gemaakt over speeches (#bevlogenbesturen). In deze blog de boodschappen die ik uit deze twee dagen haalde.

ICT in onderwijs is als benzine in een koets… “Blij-moedig besturen:Ruimte voor Ontwikkeling” verder lezen