En dan ben je zelf een ouder…

November 2014, onze dochter heeft haar vierde verjaardag achter de rug. De dag nadat je vier bent geworden is het zover. Je mag eindelijk naar de basisschool. Helaas voor ons ging het iets anders. We zagen we nog net op de valreep in de nieuwsbrief dat er een studiedag was. Knelpunt één was ontstaan. Afscheid genomen van het KDV en verder nog niets geregeld. Thuiswerkdag voor manlief dus. Vrijdag 28 november was het zover. We gingen vroeg in de ochtend op pad om onze dochter naar school te brengen. Op mijn eigen school geregeld dat ik dat moment zeker niet zou missen. Spanning in “the house” en niet alleen bij dochterlief. Het wegbrengen ging niet slecht. Wel wat traantjes bij het afscheid, maar dat hadden we wel verwacht. Het kan vriezen of dooien bij ons kind en ze was nog niet helemaal ontdooid. Het ophalen was net zo spannend. Ouders mogen binnen in de hal wachten. Dat is aardig. Op mijn school staan ze buiten. Goed idee om eens te opperen. Daar sta je dan tussen alle andere ouders. Het voelt raar. Hallo weten jullie niet wie ik ben? De directeur…? Oh nee gewoon de mama van…die we nog niet kennen… Gelukkig haalde ik een enthousiast meisje op. Heb je het leuk gehad? Ja hoor. Wat heb je gedaan? Nou woordjes geschreven, gerijmd enzo. Tja ik wist niet wat ik ervan moest denken… beetje vlug en snel niet? Zal wel niet zo zijn…Op maandagmiddag krijgt ons kind een boekje mee naar huis en inderdaad, er is flink geschreven en gerijmd. Wat vind ik daar nu weer van? Manlief relativeert de boel al vlug. Fijn toch dat ze mag doen wat ze graag wil? Ja dat is ook zo. Ze sluiten hartstikke goed aan bij onze dochter.image

De discussie over spel en opbrengsten in de onderbouw ebt langzaam weg. In de week daarna zie ik een lijst hangen waarop ouders gevraagd worden om te helpen met knutselen in de klas. Tja dat gaat me niet lukken… nee gaat niet. Als ik onze dochter ophaal op de bewuste knutselmiddag vraagt ze doodleuk: Waarom was jij er niet mama? Nou mama was op haar eigen school…Dat antwoord was voor dochterlief niet voldoende. Kun je toch net zo goed meehelpen in mijn klas? De school die we gekozen hebben is kleinschalig en men verwacht wat van de betrokkenheid van ouders. Wij vonden dat een mooie visie en hebben vol overtuiging gekozen voor dit concept. Twee weken geleden bracht ik dochter naar de voorschoolse opvang. Net op het nippertje want mijn timemanagement in de ochtend is niet altijd helemaal geslaagd. Zie ik allemaal ontbijtbordjes staan met de juf met een boek erbij. Ik heb iets gemist zie ik. Ja het is het nationaal voorleesontbijt! Daar heb je een mailtje over gehad…ik schuif onze dochter naar binnen en verontschuldig me zachtjes. In de auto check ik mijn mail. Het is 29 januari en ik zie dat er op 12 januari een mail is verstuurd met deze inhoud. Tja gemist. Foutje…

Het zette me weer eens aan het denken over ouderbetrokkenheid. Wat verwachten we nu van elkaar? De kinderopvangorganisatie verwacht dat ik mijn mail lees en de school wil dat ik kom knutselen? Dit is natuurlijk kort door de bocht, maar wat verwacht ik zelf? Het zijn mooie vragen…Ik verwacht liefde, zorgzaamheid en betrokkenheid bij mijn kind. Gelukkig zie ik dat genoeg en dat schept vertrouwen.

Nu is het lekker vakantie. Even uitrusten en bijkomen van mijn nieuwe rol. Als je me vraagt wat mij het meest energie heeft gekost de afgelopen weken dan is dat de grote stap naar de basisschool. Als dat geen ouderbetrokkenheid is…? dochterlief ligt nu in ons bed tv te kijken met de waterpokken, want ook dat hoort bij het schoolgaande leven. Gelukkig wel even tijd voor bezinning. Het gaat vast wennen en de combinatie met mijn werk wordt natuurlijk makkelijker. Gelukkig is mijn man ook flexibel en hoef ik niet alleen alle ballen in de lucht te houden. Ook veel dank aan mijn eigen zelfstandige team. Dankzij hen durf ik keuzes te maken en breng ik af en toe gewoon zelf mijn kind naar school en ben ik er ook regelmatig om haar op te halen.

Lizette Knuvers Mijland, directeur basisschool de Cocon