Voornemens, valkuilen en vertier

Ik neem mij voor om het komende jaar op een gezonde wijze, met plezier les te gaan geven.
Dat is een pittig voornemen. Op dit moment lukt het namelijk niet; lesgeven. Sinds een aantal weken ben ik niet in staat om mijn beroep uit te voeren. Ik ben in de valkuil gestapt die iedereen om me heen van mijlenver zag aankomen, maar ik keek verder, mijn blik was op de verre toekomst gericht en ik keek even niet waar ik mijn voeten neerzette. Plop, daar lag ik “Voornemens, valkuilen en vertier” verder lezen

Onderwijs dat er toe doet

Als zzp’er of liever gezegd zp’er (zelfstandig professional) kom ik op veel verschillende plaatsen en ontmoet ik veel diverse mensen.
Wat de dag van morgen brengt is een onbekend terrein. Dit maakt het werken in het onderwijs interessant en heel gevarieerd.

Wat mij wel opvalt in al die settings in het onderwijs (want daar ben en blijf ik werkzaam) is de wens van iedereen om het “goed” te doen. En als ik dan doorvraag wat dat “goede” dan inhoudt dan is dat altijd gerelateerd aan de leerling of aan de student. Goed onderwijs is onderwijs dat er voor de leerling, de student, het kind toe doet!

Waarom gaat het dan toch soms zo ongelofelijk fout? Waar ligt dat aan? Aan het onderwijs, de leraar, het kind, de ouders? Zomaar wat vragen die bij me opkomen.

Mijns inziens is er geen enkel maatschappelijk gebied als het onderwijs waarin zoveel innovaties worden uitgedacht. Ik schrijf met name uitgedacht omdat het met het uitvoeren meestal niet zo’n vaart loopt.
Loop nog maar eens door je eigen school en kijk eens of er veel veranderd is. Ja, de muren hebben vaak een kekker kleurtje en de juf heeft misschien een nieuwe jurk. Maar de setting: kinderen in de klas en juf of meester er voor is in al die jaren niet zoveel veranderd. Klassikaal onderwijs is een al eeuwenoude methode om grote groepen les te geven. Dit is natuurlijk goedkoop maar of het goed is voor de leerlingen?

Allerlei vormen van vernieuwingen zijn uitgedacht en uitgeprobeerd, maar ook even hard weer losgelaten. Wat is dat toch dat in het onderwijs weinig beklijfd en alles om de zoveel tijd weer opnieuw wordt uitgevonden? Waarom leert men zo weinig van elkaar. Wat op één school goed gaat vindt de andere school weer opnieuw uit. En toch is er iedere dag wel ergens een onderwijscongres of conferentie waar hordes leraren en onderwijsmanagers naar toe gaan. Wordt hetgeen men daar opsteekt niet gedeeld? Uit onderzoek blijkt dat de opbrengsten van het bezoek aan deze conferenties groot zijn voor de bezoeker maar vaak weinig gedeeld worden met collega’s of de rest van de school. Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat de hoogste opbrengsten voor een team of voor een school gehaald worden uit training on the job en dan ook nog samen het het team. Dit pleit dus voor een teamgerichte aanpak van een verandering of vernieuwing. Samen of collectief leren dus (mijn stokpaardje!!)

Onderwijs dat er toe doet is niet zozeer gericht op innoveren maar meer op de inhoud, sluit deze inhoud nog aan op de leefwereld van het kind, de leerling, de student. Want dat is toch waar we het allemaal voor doen (zoals ik hierboven al constateerde). Het kan dan wel zo zijn dat het ene kind een andere inhoud of aanpak nodig heeft dan het andere en dat we daarom moeten overgaan tot flexibelere vormen van onderwijs, op maatwerk. Dat is ook verandering en vernieuwing maar dan wel gericht op de doelgroep.

Wat dat betreft zijn er vlammetjes van voorbeelden en daar kunnen andere scholen zich zeker aan warmen. Zoek deze voorbeelden op en doe er je voordeel mee. Mensen die iets moois tot stand hebben gebracht willen dit graag met andere delen.

Want zoals het motto van lijnspel (het samenwerkingsverband van zp’ers waar ik bij aangesloten ben) luidt:
DELEN IS HET NIEUWE HEBBEN

De eerste lesweek zit er weer op!

Na een eeuwig durende vakantie was het vorige week bij ons op de zuidelijke VO-scholen weer zo ver: we gaan beginnen!

Brugklassers hebben nog een week kunnen genieten dat vriendjes en vriendinnetjes uit lagere klassen van de basisschool al weer moesten maar nu mochten zij toch ook eindelijk! “De eerste lesweek zit er weer op!” verder lezen

Stoppen met…..

Tijdens de eerste keukentafelbijeenkomst met @karinwinters, @bososs en @ronaldheidanus stond het stoppen met…. centraal. De puntjes mocht je zelf invullen. Ronald heeft hier al eerder een blogje over geschreven en ook Karin, het is ook al even geleden maar ik heb even ‘oefen’tijd genomen. Ik vond het moeilijk om iets concreets te noemen waar ik mee wilde stoppen. Alhoewel er eigenlijk al een tijdje iets is dat sluimert bij mij. Ik kan me storen aan, ergeren aan,frustreren over….gedrag van anderen. Een ander kan ik niet veranderen dus besloot ik te stoppen met me ergeren aan en frustreren over. Er zijn oefen momenten geweest, genoeg. Zo was er de collega die tijdens de afsluitende leerlingbespreking meldde dat hij dat varkentje wel eens zou wassen, doelend op een mentorleerling die hij na de vakantie zou overnemen. Ik voelde me niet goede bij deze opmerking want hiermee impliceerde hij dat de huidige mentoren dat dus niet gedaan hadden. Lekker is dat, maar niet heus. Voor mij een reden om dit uit te spreken. Vanuit de ik-boodschap heb ik aan gegeven dat de opmerking die de collega maakte bij mij verkeerd is gevallen. Reactie: het was maar een grapje! Ben ik nu te gevoelig? Dan maar gevoelig maar ik vond dat ik het recht had om mijn gevoel te delen met deze collega’Wat die collega er vervolgens mee gaat doen is mij nog onduidelijk ik wacht het maar af….
oefening twee ging over een collega die vond dat collega’s met een vast lokaal gepleast werden, en dat dat helemaal niet nodig was. Ik heb deze opmerking even een dagje laten rusten en toen heb ik maar gevraagd waar deze opmerking vandaan kwam, of de collega dat echt zo voelt, dat collega’s gepleast worden. Ik voel dat namelijk niet zo, maar ja, ik heb ook mijn eigen lokaal dus misschien is dat het wel. Deze laatste oefening heeft mij informatie gegeven waardoor ik de opmerking van mijn collega kon plaatsen zodat de frustratie bij mij weg was. Beide oefeningen hebben er voor gezorgd dat ik me niet ergerde, me niet frustreerde, dit is dus het gewenste resultaat, ik denk dat ik nog oefening nodig zal hebben maar ik denk dat het mij gaat lukken.

Met slimme wijven onderwijs beschrijven!

onderwijsToen ik op de middelbare school zat werd ik aangesproken als meid. Toen was namelijk de campagne: “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid” in volle gang. De campagne was bedoeld om meer meisjes te interesseren een excact vakkenpakket te kiezen.

Als 14-jarige met rekenkrater,  sloeg die campagne, naast het worstelende puberschap, voor mij als een tang op een varken.

Deze “meid” bepaalt namelijk zelf wel wat ze kiest!

Twitter-meisje

Toen ik een paar jaar terug in de wereld van onderwijs en social media dook, werd ik door mensen om mij heen vaak het “Twitter-meisje” genoemd.  En eerlijk is eerlijk: wanneer ik in gesprekken met mensen moest vertellen wat ik deed, zei ik voor het gemak ook wel  dat ik het Twitter-meisje was. Achteraf klinkt dat wat al te simpel.  Het doet zeker geen recht aan de tijd en moeite die ik investeer om kennis op te doen en weer door te geven zodat social media middelen op een goede manier in de lespraktijk ingevoerd worden.  Een “meisje” word ik toch ook liever niet genoemd.

Een dame dan?
Maar hoe wordt je dan als vrouw  graag aangesproken? Dat blijkt nog lastig.  Onlangs had ik in het ziekenhuis  een gesprek met een arts.  De zelf nog vrij jeugdige man deed zijn zegje over het wel en wee van mijn disfunctionerend gestel en sloot af met: “En als je nog vragen hebt, dan weet je me te vinden hè dame?” Dame? Hoezo dame? Dat je me geen meid of meisje noemt dat begrijp ik. Ik ben nu eenmaal niet meer op de leeftijd dat ik makkelijk verward zou kunnen worden met een 20-jarige. Laat staan 30-jarige. Maar…dame? Dan moet ik steeds denken aan de Lady uit Little Britain. Voor degenen die niet weten wat ik bedoel (of wegens geringe spanningsboog graag even een video-break hebben), klik!

Onderwijs wijf
Onlangs verscheen deze website met de titel: onderwijswijven. Ok. Misschien niet echt een lady-like term.  Maar het bekt wel lekker en blijft goed hangen. En ik voel me door het concept  aangesproken. Want ja. Ik heb iets met onderwijs. En ik ben een vrouw.  En ik vind het leuk om onderwijsverhalen te delen. Dus vooruit. Noem me wat je wilt: meisje, meid, dame of wijf. Het maakt me misschien toch niet zoveel uit.  Goed onderwijs maak je samen. Hier dus:  “Met slimme wijven onderwijs beschrijven!” 😉