Kwetsbaar?

Vanochtend scrolde ik langs mijn Twitter tijdlijn, vier berichten over obesitas bij kinderen kwamen voorbij. Dat doet pijn. Ik ben namelijk moeder van een kind met overgewicht. Sinds mijn bezoek aan het consultatiebureau afgelopen week weet ik het officieel. Dochter is te dik. Net als haar moeder, dus gevaar loert om de hoek. Ik zag de verpleegkundige draaien op haar stoel. Mijn dochter doet het verder prima. Alle vakjes werden aangevinkt. Een uitzonderlijke taalontwikkeling en een gezellig, lief, pittig meisje. De complimenten suisden langs mijn oren. Toen kwam het. Ik zat er al op te wachten. “Is ze een lekkerbek?” Uh hoezo? “Nou snoept ze veel?” Niet meer dan andere kinderen… “Beweegt ze genoeg? Is ze actief?” Nou ze is 3 dagen per week op het kdv en daar is ze altijd heel actief. “Wie zorgt voor haar op de andere dagen?” Nou wij zelf, haar vader en haar moeder. “Hoe eet ze dan?” De overhoring ging maar door…”Eigenlijk moet ik jullie volgens het protocol doorsturen naar de kinderarts” zei ze, “maar gelukkig zie ik gemotiveerde ouders en volstaat het als jullie over enkele maandjes terugkomen”.

Ik ben zo benieuwd wat deze verpleegkundige gedaan zou hebben als ik niet een hoog opgeleide ouder zou zijn geweest en geen weerwoord klaar had gehad. De verwijzingen zouden zo in mijn zak zitten, dat weet ik zeker. Ik wil hiermee niet zeggen dat ik het overgewicht van mijn kind en mijzelf niet serieus neem. Ik neem het heel serieus. Wil alleen niet dat er vroegtijdig een stempel gezet wordt op mijn kind. Een normaal gesprek over dit voor mij gevoelige onderwerp heb ik nog nooit met hulpverleners gevoerd. Altijd komt het belerende vingertje om de hoek kijken. Met een allergische reactie van mijn kant als gevolg.

Gisteren gebeurde iets dergelijks ook nog in een schoenenwinkel. Ik ging terug met dure schoenen omdat de zool op één plaats los liet na slechts twee weken. Het lukte de verkoopster maar niet om te zeggen: “Goh wat vervelend voor U”. Als ze dat had gezegd waren alle oplossingen daarna goed geweest. Nu ontstond er toch een gevoel van wrijving en verdediging. “Dit is nog nooit gebeurd bij deze schoenen.” Ja… dus?

Graag trek ik de parallel met ouderbetrokkenheid op scholen. Te vaak zie ik het belerende vingertje en zie ik ouders in de weerstand schieten. Het is nog steeds vaak “zij” en “wij” i.p.v. “samen”. Het zit in onze cultuur verweven. Als we denken oplossingen te weten zijn we nog in gesprek en lijkt alles nog op een soort van “wij” cultuur. Zodra we het niet meer weten leggen we maar wat graag het probleem weer terug bij de eigenaar. We geven dan nog wel onze tips mee, terwijl we al weten dat die niet tot verbetering gaan leiden omdat het  goedbedoelde opgelegde adviezen zijn. We komen daarna nooit meer tot samenwerken. Met alle gevolgen van dien. Dit alles in het nadeel van de kinderen.

Voor mijn gevoel heeft veel te maken met het onvermogen om ons kwetsbaar op te stellen als mens. We willen zo graag waardering en we denken dat we die pas gaan krijgen als we perfect zijn. Waarom lukt het ons niet om te zeggen: “Als U het zo omschrijft weet ik ook niet precies. Ik wil er graag met U naar kijken en misschien zijn er ook anderen die ons kunnen helpen met het zoeken naar de juiste aanpak passend bij uw kind en de hulpvraag van uw kind?” We krijgen het moeilijk over onze lippen. Toch zal het moeten. Waarom? Omdat het ons zo veel zou opleveren. Bedreigingen worden kansen en lastige ouders worden kritische vrienden. Op dit moment worden goede stappen gezet binnen veel scholen. Het onderwerp leeft en langzaamaan veranderen beelden bij leerkrachten en ouders. Gelukkig maar. Er ligt namelijk een complexe opdracht voor ons klaar. Deze opdracht heet Passend Onderwijs. Alles moeten we doen om te voorkomen dat kinderen die al kwetsbaar zijn nog onnodig kwetsbaarder worden.

 

Eén gedachte over “Kwetsbaar?”

  1. Terwijl ik al dagen in de boeken zit kom ik deze post tegen. Ik had vroeger een pesthekel aan de belerende toon van de mevrouwen van het consultatiebureu, die lijntjes op de groeicurves manman, mijn mannen zijn inmiddels volwassen (de jongste was ook een spekbekkie) ruim 1.90 m beiden en dochterlief ruim 1.80 m, wat ze in de onder de meter te veel hadden is allang in de lengte verspreid. Maar daar ging het niet over…
    Ik probeer al een poosje “probleemoplossend” te denken en appreciative inquiry toe te passen, daar waar het gaat om de wij/zij en de eeuwige beren op beider wegen. Soms gaat het goed…soms niet…
    Maar nu zit ik vast in planned behaviour (Aizen)…ik wil 10 kilo afvallen, maar dat is de inentie…gaat me dat ook lukken 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *