Het is zo’n dag, zo’n ‘gekke’ dag!

Samen“Zo’n gekke dag”
Ken je dat? Van die dagen dat je eigenlijk ‘niks’ hebt gedaan, maar bekaf thuis komt? Van die dagen dat je van alles had gepland en dat daar helemaal niets van terecht gekomen is. Van die dagen dat je je afvraagt wat al die voorvallen eigenlijk met onderwijs te maken hadden.
Een oud collegaatje zei aan het eind van zo’n dag steevast:” Het was zo’n gekke dag.” Eigenlijk bedoelde ze dan zo’n dag dat alles anders liep, zo’n dag waar je als leerkracht nauwelijks grip op had. Ze was kleuterleidster en had dan te maken met kleuters die plotseling weer in hun broek plasten of misschien gewoon nog niet zindelijk waren. Of dat er plotseling een buikgriepgolf door de klas ging met als symptoom misselijkheid en niet op tijd het toilet of de wasbak kunnen bereiken.
Een dag waarop ineens een aantal kleuters moeite hadden met afscheid nemen, terwijl ze al weken op school waren, maar werden aangestoken door een nieuweling die het op een brullen zette. Een dag waarop ouders kwamen melden dat hun kind wel vervroegd door kon naar groep 3 omdat ze al zo voorlijk was en alle letters al kende.

Elke huisje heeft z’n …
Of zo’n dag dat je als leerkracht van een bovenbouwgroep werd geconfronteerd met een ongeneeslijke ziekte van een ouder of een scheiding. Zo’n dag waarop je er niet aan ontkwam om in gesprek te gaan met je leerlingen. Of als aan het einde van de dag een vader in de klas stond, die je luid en duidelijk vertelde dat de manier waarop je met zijn zoon was omgegaan, zijn goedkeuring niet verdiende.
Op zo’n dag was je een troostende schouder, een bemiddelaar, de kop van jut, een luisterend oor of de ‘geslagen hond’.
Soms denk ik weleens dat de tijd van een enkele gekke dag ver achter ons ligt. Waar het in het verleden ging om enkele dagen per maand of zelfs per schooljaar, komen deze dagen naar mijn idee steeds frequenter voor. We zeggen het vaak tegen elkaar:” Wat is er veel leed onder de mensen.” of ” Elk huisje heeft zijn kruisje.” Maar ook: “Het lijkt wel of ouders erbij zijn geweest.” terwijl ze maar een kant van het verhaal hadden gehoord, maar wel meteen het gedrag van de leerkracht of klasgenootje ter discussie stelden.
Een dagplanning of lesvoorbereiding werden dan toch aan de kant geschoven. Want op zo’n dag kon het niet anders ‘storingen gaan voor’. Maar wat zijn er veel storingen en wat wordt er veel gevraagd. Dit gevoel hebben veel leerkrachten maar zeker ook veel schoolleiders of intern begeleiders. Het lijkt soms wel alsof we ‘halve’ psychologen zijn. Het gekke is dat de ene keer onze bijdrage of advies gewaardeerd of geaccepteerd wordt, terwijl een andere keer het wel lijkt alsof we continu verantwoording aan het afleggen zijn. En wat zijn we kwetsbaar. Soms realiseren we ons dat niet eens en denken we:” Dat gebeurt toch bij ons niet.”
Maar ik denk dat iedereen weleens dingen meemaakt, die men van te voren niet aan heeft zien komen. Een klacht, een agressieve ouder, een huilbui, een naar bericht op Facebook of Twitter, een roddel op het schoolplein of misschien nog erger.

Professionele houding
En dan wordt van ons, leerkrachten en schoolleiding, een professionele houding gevraagd. Niet boos worden, netjes blijven, je stem niet te veel verheffen, zorg delen en elke keer toch weer rustig in gesprek. De ouders en kinderen zijn ons klanten. Ik wil daar best een eind in mee gaan en natuurlijk heeft iedereen recht op zijn of haar emoties, maar geldt dat ook niet voor onze leerkrachten. Realiseren we ons wel genoeg wat een verantwoordelijkheid het is om zoveel verschillende leerlingen te begeleiden en daarbij natuurlijk ook de ouders met al hun vragen, opmerkingen en zorgen? Ook leerkrachten hebben net als die leerlingen thuissituaties, kinderen, ouders en relaties. Ook daar zijn weleens problemen, zorgen, ruzies, scheidingen, ziekten en sterfgevallen. Zij hebben ook onzindelijke kinderen, lastige pubers of anderszins. Ze zijn niet van steen en vinden het echt niet altijd even makkelijk om weer in gesprek te gaan met een ouder of alert te reageren op al die verschillende situaties met de leerlingen in hun klas.

Samen
Wat zou het mooi zijn als we ons allemaal en dan bedoel ik ouders, leerkrachten en schoolleiders voor ogen blijven houden dat het welbevinden en de ontwikkeling van onze kinderen/leerlingen voorop staan. Dat we allemaal hetzelfde doel hebben en dat we moeten samenwerken om het beste uit onze kinderen te halen. Ze te helpen om zich te ontwikkelen als gelukkige zelfstandige en verantwoordelijke mensen.
We hebben elkaar nodig. We moeten en willen samenwerken om dit doel, in een steeds complexere samenleving, te bereiken. Daar hebben onze ‘kinderen’ gewoon recht op.

Samen = met elkaar.

Voor onze leerlingen,

voor onze kinderen.

7 gedachten over “Het is zo’n dag, zo’n ‘gekke’ dag!”

  1. Wauw, zeer mooi beschreven met respect naar alle partijen, zoals het ook zou moeten zijn in Onderwijsland!!
    Ik maak ook steeds meer”gekke”dagen mee. Blijven communiceren maar ook grenzen durven aangeven. Samen komen we verder!

  2. Wat een prachtig verhaal, vanuit het hart geschreven! Ja, het komt steeds vaker voor. Hoe komt dat toch? Toen ik 25 jaar geleden in het onderwijs ging werken, kwam zo’n “gekke dag” af en toe voor. Dat was ook de tijd dat ouders hun kind ter verantwoording riepen als ze een slecht cijfer hadden. Nu wordt de leerkracht ter verantwoording geroepen. Toen was er af en toe een drukke leerling in de klas. Nu zitten de lokalen vol met leerlingen met ADD, ADHD, PDD-NOS, dyslexie, dyscalculie, autisme-verwante stoornissen, afasie, Asperger en noem maar op. Enerzijds komt dit denk ik doordat er steeds beter gediagnosticeerd wordt, maar ik ben bang dat er ook veel andere oorzaken zijn.
    Is de wereld voor jonge mensen wel gezond? Worden ze niet te veel onder druk gezet om te presteren? Groeien ze op een in harmonische omgeving, krijgen ze voldoende liefde en aandacht, is er orde en regelmaat in het gezin, krijgen ze niet teveel prikkels?
    Is daar weleens onderzoek naar gedaan?

    Ik ben het ook van harte eens met het slot van het artikel, maar als we het welbevinden van kinderen voor ogen hebben zullen we de oorzaken van het probleem onder ogen moeten zien en niet alleen aan symptoombestrijding moeten doen. En dat vergt een radicale omslag in en van de maatschappij, waarin de economie op de eerste plaats staat en kinderen daaraan ondergeschikt worden gemaakt.

    1. Bedankt voor het mooie compliment en voor de open en eerlijke reactie. Herkenbaarheid is heel belangrijk. We zullen ons inderdaad moeten afvragen hoe het komt en wat we er aan moeten doen. Het is immers een realiteit waar we met z’n allen mee moeten dealen. Er zal een flinke ‘mindshift’ nodig zijn om op een andere manier tegen onderwijs/samenleving aan te kijken. Maar ook hier hebben onze kinderen/leerlingen recht op.

  3. Wat een mooi herkenbaar verhaal! Graag deel ik de ervaringen van een collega die een Hartcoherentie training volgde om zelf beter met dit soort dagen om te gaan:

    Al jaren ben ik werkzaam in het onderwijs. Ik heb in het gewone basisonderwijs gewerkt, maar de laatste 14 jaar werk ik in het SBO onderwijs. Het boeit mij om juist die kinderen te helpen die het in het dagelijks leven niet gemakkelijk hebben. Ik werk met moeilijk lerende en zeer moeilijk lerende kinderen met gedragsproblematiek. Ik durf over mijzelf te zeggen dat ik zeer betrokken ben bij de kinderen. Dit maakt mijn werk gemakkelijker maar is voor mijzelf ook een valkuil.

    Hartcoherentie
    Ik had er van gehoord, maar het was niet in mij opgekomen om een training te volgen. Ik had het niet nodig, kon volgens mij prima omgaan met de stress, vond mijn werk erg leuk.
    De eerste zet op de nieuwe weg was dat ik naar een acupuncturist ging omdat ik last had van mijn huid en erg vermoeid was. Na een aantal behandelingen opperde de acupuncturist dat hij mijn klachten niet alleen kon oplossen maar dat ik zelf ook iets moest doen. Ik was er ondertussen wel achter gekomen dat ik , hoewel ik in stressvolle situaties erg rustig bleef, ik van binnen veel stress opsloeg. Ik ging op zoek naar een oplossing, ging me wat meer informeren en kwam uit bij hartcoherentie.

    De training
    Na de eerste trainingssessie ging ik meteen aan de slag met de Neutral, en na de eerste werkdag merkte ik dat ik aan het einde van de schooldag niet zo moe was en aan het einde van die week, was het verschil helemaal merkbaar in vergelijking met andere weken. Ik was actiever en kon zelfs op vrijdagavond nog iets doen. Door het maken van de opdrachten en het bespreken, kwam ik meer in contact met mijn emoties, en leerde ik over dingen die mij raakten te spreken . Het werkboek gaf mij stof tot nadenken, ik deed het met plezier. Dagelijks oefende ik met de computer, de vooruitgang in mijn coherentie was goed zichtbaar in de grafiek.
    Door het dagelijks oefenen ga je meer aanvoelen hoe en wanneer je coherent bent en lukt het ook zonder computer. Aan het einde van de training voelde ik geen stress meer in mijn werk.

    De impact
    Hoewel er in het dagelijks leven niets veranderd is, sta ik er anders in. De decembermaand die in mijn werk toch heel heftig is, omdat de kinderen moeilijk met hun emoties kunnen omgaan, deed ik met gemak. Het gevoel van stress verdween, hoe heftig het vaak ook was. Toen de kerstvakantie begon had ik nog energie over, terwijl ik anders helemaal ‘total loss’ was.

    De verandering
    Ik sta nu anders in het leven. Ik voel me blij, ik heb veel muziek in mijn hoofd. Door de uitstraling merk ik ook dat de omgeving hierop reageert, ik maak veel meer contact met allerlei mensen. Ook in mijn werk merk ik het maar ook collega’s zien het verschil. Volgens hen zie ik er anders uit, niet zo vermoeid, jonger, een groot compliment, en daardoor voel ik me natuurlijk nog beter.

    Mijn werkomgeving
    In mijn werkboek heb ik een aantal doelen genoemd, o.a. dat ik wil dat mijn training ook een positief effect op mijn groep heeft, doordat de training bij mij zo’n succes was, mocht ik als proef ook samen met de trainer de kinderen laten kennismaken met hartcoherentie. De kinderen veranderen merkbaar, worden rustiger en er zijn veel minder conflicten. Ik werk met plezier en door de wisselwerking met de kinderen beleef ik de voordelen van de hartcoherentie iedere dag. Ik voel me rustig en heb ook mijn creativiteit weer in mijn werk teruggevonden.

    Mijn tip
    Iedere dag doe ik de Neutral en de Quick coherence tijdens mijn werk, 1 à 2 keer per week oefen ik met de computer om het bij te houden.
    Als je voor HeartMath Stress Reductie programma kiest, neem er de tijd voor. Oefen in het begin iedere dag zodat je de technieken eigen kunt maken en het een deel van jezelf wordt. Het effect van alle oefeningen is meteen merkbaar. Voor mij is het een onderdeel van mijn dagelijks leven geworden. Ik zou niet meer zonder kunnen of willen, ik vind het jammer dat ik er niet eerder mee begonnen ben.

  4. Wat een mooie uitgebreide en eerlijke reactie op mijn blog. En wat goed om te lezen dat je een manier gevonden hebt om om te gaan met stress en weer vol energie vooruit te kunnen. De moeite waard om in te verdiepen. Mocht ik vragen hebben dan weet ik waar ik terecht kan. Bedankt! Ga zeker je website bekijken met de daarbij behorende filmpjes.

  5. Nu herken ik mij in dit verhaal. Nu ondervind ik het aan den lijve. En het klopt zo wat je in het stuk zegt. En hoe fijn is het om lief en leed met elkaar te kunnen delen en om te voelen dat mensen je begrijpen en achter je staan. Inderdaad, we willen toch echt maar een ding en dat is kinderen helpen bij het afleggen van de weg naar het groter worden. Met alle ups en downs die daar bij horen. Dat ze de mogelijkheid krijgen hun talenten te ontwikkelen en te laten zien. Hen leren met verschillende situaties en mensen om te gaan en van al die ervaringen te leren. Het is een voorrecht om daar deel van uit te maken.

    1. En ik ben heel blij om mensen als jij in mijn team te hebben! Bedankt voor je reactie, de blog is geschreven met mensen en collega’s als jij in mijn ‘achterhoofd’ of op mijn ‘netvlies’ . Betrokken enthousiaste leerkrachten die het ‘samen’ gevoel zo hard nodig hebben en verdienen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *