Een week van nieuwe ontmoetingen #Tieteat

Samen in gesprek met mensen die je niet ‘kent’.
Nou ja, wel een beetje, maar alleen van Twitter en dus niet in ‘real life’.

Ga maar proberen, ga maar doen
Het begon allemaal zo’n half jaar geleden. Ik werd op Twitter uitgedaagd door Karin Winters en Edith van Montfort, zo van “Jij daar met je mening over goed onderwijs, wordt het niet eens tijd voor een blog?” “Daar kun je meer kwijt dan in 140 tekens.”
Het overviel me volledig en ik deinsde in eerste instantie ook wel even terug. Wie zat daar nu op te wachten en dat kan ik helemaal niet, waren de eerste gedachten die er door me heen gingen. Ik kreeg een plekje aangeboden op www.onderwijswijven.nl en al enkele uren later verschenen de inloggegevens per mail.
“Natuurlijk, jij ook altijd met je grote bek, dat komt ervan.”
Maar omdat mijn motto in het onderwijs toch is: “Ga maar proberen, ga maar ervaren, ga maar doen.” en ik van deze twee dames het vertrouwen kreeg dat ik geen ‘prut of volledige onzin’ op deze blog zou zetten, voelde het als een echte uitdaging.
De eerste blog mocht ik laten nalezen door Florine Blokland, die al snel tegen me zei bij een volgende vraag: “Ga het maar zelf doen en als er echt ‘fouten’ in staan of dingen veranderd moeten, kan dat altijd nog.”

Voor ik het wist
Meerdere blogs volgden, een eigen blog werd gestart en inmiddels worden deze blogs ook gepubliceerd op www.hetkind.org, mocht ik een bijdrage leveren aan www.creatiefdenkeninonderwijs.nl, werd ik uitgenodigd door de directeur van het Schoolleidersregister om mee te praten over mij job en kon ik deelnemen aan een gesprek met de hoofdinspecteur Arnold Jonk over het inspectiekader.
Wie had dat kunnen denken, bloggen als uitlaatklep voor gebeurtenissen en ervaringen uit mijn dagelijkse praktijk als schoolleider op een school voor OntwikkelingsGericht onderwijs. En toen kwam de uitnodiging om van de partij te zijn bij de #Tieteat van de Onderwijswijven.

#Tieteat
En nu was het dus zondagmiddag en was ik op weg naar De Meern waar Karin Winters haar huis ter beschikking stelde aan de jaarlijkse #Tieteat van de vrouwen die ook op de gezamenlijke blog van Onderwijswijven publiceerden. Wat zenuwachtig en onzeker stapte ik met mijn schalen ‘Marokkaanse ballen’ in de auto. De ballen had ik de dag ervoor met mijn zoon gerold, zo’n 2 kilo. En natuurlijk werd er al wat gniffelend gereageerd in de trant “Dat is toch veel te veel”, maar ook dat is leren jezelf te accepteren.
Altijd te veel, is nooit te kort en dus altijd een volgende dag een zelfde maaltijd.
Ik realiseerde me dat ik het best spannend vond, een groep vrouwen te ontmoeten die veelal elkaar al kenden, maar tenminste elkaar al een keer hadden ontmoet.
Niet te vroeg willen zijn, maar zeker ook niet als laatste binnen willen komen.
Waar zouden de gesprekken over gaan en is dat überhaupt wel leuk zo’n kamer met vrouwen? Het voelde een beetje als de eerste dag van de opleiding voor kleuterleidsters, de KLOS. Wat had ik daar tegenop gezien, alleen maar meiden.
Best ingewikkeld voor iemand die over het algemeen gesprekken met mannen veel interessanter vindt.

There we are
Ik arriveerde binnen het uur en alles verliep volgens planning. Ik belde aan, wat onhandig met in mijn ene hand de tas met ‘ballen’ en op mijn arm een bos tulpen. Karin deed open en begroette mij enthousiast. Achter haar hoorde ik een veelvoud van stemmen, ik was duidelijk niet de eerste en dat beaamde ze ook.
De jas mocht over de tuinstoelen in de garage en meteen dacht ik:” Yes, gewoon lekker makkelijk, daar hou ik van.”
Ik stelde me voor, geen idee of mijn naam voor de aanwezigen wel bekend zou zijn,  maar ik zag de profielfoto’s van Twitter die tot leven kwamen en het voelde eigenlijk bijna meteen vertrouwd. Het ongemakkelijk voelen duurde zo’n 5 minuten, maar al snel volgden er hele leuke gesprekken over allerhande onderwerpen. En natuurlijk waren het fragmentarische gesprekken, korte indrukken, maar opvallend was wel dat ik merkte dat hier, in deze woonkeuken in De Meern, vrouwen bijeen waren, die mooi onderwijs wilden maken en daar een positieve bijdrage aan wilde leverden. Allemaal op hun eigen manier, vanuit de eigen discipline. Het gezelschap ademde beweging uit, zoekend naar oplossingen, een wil om een onderdeel te zijn van ‘de olievlek’ voor goed innovatief betekenisvol onderwijs.
Het waren vragende gesprekken, verkennende gesprekken, op zoek naar antwoorden en men schuwde niet om daar de eigen onzekerheid ook een plaats te geven.

Allemaal zoekers!

Onderwijsvrouwen 1 TieteatOnderwijswijven 2

Met een van de schalen leeg, maar de andere dus nog vol, een hoofd vol indrukken en een ervaring rijker, reed ik richting Alkmaar.
Ik besloot onderweg een hapje te eten en mijn gedachten te delen met alle anderen in het wegrestaurant. Niet thuis willen komen in een leeg huis, maar nog even de drukte van een wegrestaurant opzoeken. Geen idee waarom, maar terwijl en een bord met sla weg kauwde, dacht ik voldaan terug aan deze middag.
Veel meer leerkrachten en schoolleiders zouden hun ‘veilige zone’ moeten verlaten en zich open moeten stellen voor nieuwe ervaringen en gesprekken met mensen uit het veld.
Zoek de verbinding en ga in gesprek, het levert je zoveel op.
En of dat nou is op de Onderwijsavonden in De Balie of die van HetKind, bij de bijeenkomsten van het Schoolleidersregister, in gesprek  met de Inspectie, op congressen of bij een #Tieteat.
Ga leren van en met elkaar en bouwen aan mooi onderwijs. Het brengt je nieuwe contacten, geeft je nieuwe inzichten en ideeën.

Bedankt allemaal voor de mooie middag.

foto (1)

Recept Marokkaanse gehaktballen  

Eén gedachte over “Een week van nieuwe ontmoetingen #Tieteat”

  1. Het was super tof dat je er bij was.. dat je de ervaring deelt. Want dat raakt mijn inziens de essentie.. Open, kwetsbaar en ongelofelijk in beweging .. Genieten van elkaars ideeën en de wil om te delen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *