Een nieuwe baan (met een kleine traan)

Vorige week nog haalde ik de woorden aan die Abbey Hoes sprak in DWDD naar aanleiding van het winnen van een Gouden Kalf:” ik voel me al drie weken jarig”.

Inmiddels bijna vier weken geleden hoorde ik dat de benoemings(advies)commissie mij had gekozen als nieuwe afdelingsmanager (adjunct-directeur) van onze school en ik was daar ontzettend blij mee, vandaar dat gevoel.

De afgelopen 3 jaar ben ik heel bewust bezig geweest met het zoeken naar een manier om  in mijn werk weer te leren en mezelf te blijven ontwikkelen. Binnen mijn huidige functie was ik beetje uitgeleerd, dus tijd voor iets anders. Dat had van alles kunnen worden, maar het werd dus vestigingsmanager. Met daarnaast nog een studie en een masterclass op mijn werk, wordt er voldoende geleerd de komende tijd.

Maar dan komt ineens het moment dat je je realiseert dat de keuze voor deze baan ook andere gevolgen heeft. En die maken dat nu, aan het begin van de herfstvakantie, het verjaardagsgevoel een beetje naar de achtergrond is verhuisd. Kiezen voor deze baan betekent namelijk ook: voor onbepaalde tijd afscheid van de klas. Zoals één van mijn leerlingen vroeg: “Vindt u dat niet erg dan? U heeft nog zo veel plezier voor de klas!”

Dus nu 1 november (de officiële datum van mijn benoeming) steeds dichter bij komt, begint ook dat besef te komen, want dit is wat het is:

  • niet meer nadenken over leuke werkvormen
  • geen verwondering meer als leerlingen iets moois maken
  • niet meer nakijken
  • geen noodzaak meer om uit Engeland allerlei prullaria mee te nemen voor het lokaal
  • geen onderdeel meer van de vakgroep waarvan ik 24 jaar onderdeel was
  • geen trots meer als een leerling die moeite heeft met mijn vak ineens een heel goed cijfer haalt
  • niet meer een hele les vertellen over Henry VIII
  • niet meer de verwachtingsvolle blik van nieuwe brugklassers
  • minder Engels spreken
  • veel minder direct contact met leerlingen
  • geen random name picker, geen running dictation, geen telspel, geen alfabet- en dagen-van-de-weekliedjes op YouTube, geen Kahoot, geen Socrative, etc., etc.

Of zou het ook anders kunnen? Nee, voorlopig echt niet voor de klas en ik heb zeker geen spijt van mijn keuze, maar ik ga in mijn nieuwe baan wel proberen actief de verbinding met leerlingen te blijven maken. Hoe? Dat zal de tijd leren, maar mijn juffenhart klopt nog iets te hard om in een ivoren torentje te gaan zitten!

Auteur: Adrienne de Kock

Ruim 22 jaar onderwijservaring en enthousiasme over onderwijs blijft groeien. Coördinator onderbouw op Effent (de mavo van Oosterhout), lerares Engels en aardrijkskunde. Speciale interesse in de mogelijkheden die nieuwe media en ICT-toepassingen bieden voor onderwijs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *