Een advies kan een bijzondere wending krijgen

De uitspraak over Cito, van staatssecretaris Sander Dekker doet een hoop stof opwaaien, althans in mijn tijdlijn op Twitter komt een hoop verontwaardiging, onbegrip en strijdvaardigheid voorbij. Die strijdvaardigheid vind ik fantastisch, geeft energie en werkt aanstekelijk maar dat terzijde.
Sander Dekker geeft aan dat hij af wil van de kritiek op de Citotoets. Het verbaast me enorm dat hij niet inziet, dat de kritiek die er is, niet gaat over de Citotoets an sich maar over de wijze waarop ermee omgegaan wordt. Het onderwijsbeleid van OCW dus. Het onderwijsbeleid van Sander Dekker zelf dus. Een typisch geval van struisvogelpolitiek! En ook van ‘de aanval is de beste verdediging’.

Al een jaar of tien geven de openbare basisscholen van 3primair in Ridderkerk de adviezen voor het voortgezet onderwijs zonder een eind Cito te doen. Het overleg hierover met het voortgezet onderwijs verloopt constructief en het kind, niet alleen de leerling, staat hierbij centraal.

Een heel bijzonder voorbeeld hiervan is het advies dat ik jaren geleden gaf aan een meisje in mijn klas. Op basis van wat we al die jaren van haar hadden gezien op school en het LeerlingVolgSysteem als tweede gegeven werd het een HAVO-advies. Fijn! Overigens heb ik het meisje ook in groep 3 in de groep gehad en wist ik dat toen al.
Het gesprek met haar moeder, zeer betrokken bij haar dochter en bij de school, verliep prima. Moeder en leerkracht tevreden en blij….

Een paar dagen later bleek dit voor het meisje zelf anders uit te pakken. Moeder wilde graag een gesprek met mij en haar dochter erbij, prima! Wat bleek? Sinds dit meisje het ‘definitieve’ advies had gekregen, voelde ze zich doodongelukkig! Ze kon niet meer slapen, ze huilde heel veel en werd er ziek van. Ze moest er niet aan denken naar de HAVO te gaan, ze ging veel liever naar het VMBO! Ze vond 4 jaar op het voortgezet onderwijs genoeg en daarna zou ze MBO gaan doen. Het ging haar er niet om dat ze dacht de HAVO niet aan te kunnen of te moeilijk te vinden, ze dacht dat ze het wel zou kunnen, maar ze wilde het pertinent niet!
OK, hoe ga je hiermee om als leerkracht? Je wil toch uit de leerling halen wat er in zit? Maar als leerkracht kijk je niet alleen naar de leerling, maar vooral ook naar het kind, het kleine mensje met haar eigen kijk op het leven en haar toekomst.
Het gesprek werd een gek soort onderhandelingsgesprek, koehandel bijna, waar ik nog steeds met plezier op terugkijk. In die tijd gaven we nog geen eenduidige adviezen en had het voortgezet onderwijs nog een zogenaamde ‘dakpanklas’. Het uiteindelijke (dus nu pas echt definitieve) advies werd VMBO/HAVO met de, een beetje lacherige, mededeling van mij erbij: ‘Maar lager ga ik niet!’

Met het voortgezet onderwijs is besproken hoe dit advies tot stand is gekomen, want ‘met deze resultaten moet zij toch de HAVO kunnen doen?’ Ja, dat klopt! Maar…
Eind goed, al goed? Zeker!
Het meisje heeft het VMBO gedaan, vervolgens het MBO, precies zoals ze zelf voor ogen had. Ze reist nu het hele land door als fotografe.

De moraal van dit verhaal? Vrij simpel hoor: de Citotoets of eindtoets is niet heilig, nooit!
Dat vindt Cito zelf ook.

Sander Dekker, kun je echt jezelf in de spiegel aan blijven kijken en volhouden dat je er meer verstand van hebt dan leerkrachten en Cito?

Karin van der Hoek (dir.)
obs de Bosweide

Eén gedachte over “Een advies kan een bijzondere wending krijgen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *