De winkel van Sinkel

De afgelopen onderwijsdagen waren weer typerend. Onze leraren doen het niet goed. Ze onderschatten de leerlingen, passend onderwijs lukt ze niet en ze hebben ook nog steeds te maken met veel te veel werkdruk. Ik lees het allemaal en ik denk er het mijne steeds van. Is het nu echt allemaal zo vreselijk en negatief? Natuurlijk niet. Soms denk ik dat we positieve verhalen niet meer willen lezen. Ze verkopen minder goed, je vergeet ze sneller en wat moet je er verder mee? Leraren durven bijna niet meer trots te zijn op wat ze doen. Gelukkig zit mijn dochter op een school waar ik de teamspirit van het onderwijsteam elke dag voel. “De winkel van Sinkel” verder lezen

Registreren omdat het moet?

Afgelopen donderdag beleefde ik mijn assessment dag in het kader van mijn registratie voor het schoolleidersregister. Ik wilde de registratie niet uitstellen omdat ik vind dat ik de waardering als schoolleider verdien. Waar ik geen zin in had was een opleiding. Ik zit in het spitsuur van mijn leven. Een man met een drukke baan en een dochtertje van vier die aandacht nodig heeft. Werk vier dagen en ben daarvan minstens drie dagen aanwezig op school. Daarnaast verricht ik natuurlijk ook werkzaamheden voor de stichting. Meer afwezigheid op school vanwege een studie vond ik niet wenselijk. Mijn oog viel op de evc procedure. Met veel nieuwsgierigheid ben ik de intake ingegaan. Had daar een erg leuk gesprek en schreef mij in voor de procedure. Helaas veranderde op dat moment nogal wat in mijn onderwijswereld. De nieuwe Cao moest ingevoerd worden en binnen de stichting was veel werk te doen. In deze periode verhuisde ik twee maal. Met hangen en wurgen vulde ik mijn portfolio. “Registreren omdat het moet?” verder lezen

En dan ben je zelf een ouder…

November 2014, onze dochter heeft haar vierde verjaardag achter de rug. De dag nadat je vier bent geworden is het zover. Je mag eindelijk naar de basisschool. Helaas voor ons ging het iets anders. We zagen we nog net op de valreep in de nieuwsbrief dat er een studiedag was. Knelpunt één was ontstaan. Afscheid genomen van het KDV en verder nog niets geregeld. Thuiswerkdag voor manlief dus. Vrijdag 28 november was het zover. We gingen vroeg in de ochtend op pad om onze dochter naar school te brengen. Op mijn eigen school geregeld dat ik dat moment zeker niet zou missen. Spanning in “the house” en niet alleen bij dochterlief. Het wegbrengen ging niet slecht. Wel wat traantjes bij het afscheid, maar dat hadden we wel verwacht. Het kan vriezen of dooien bij ons kind en ze was nog niet helemaal ontdooid. Het ophalen was net zo spannend. Ouders mogen binnen in de hal wachten. Dat is aardig. Op mijn school staan ze buiten. Goed idee om eens te opperen. Daar sta je dan tussen alle andere ouders. Het voelt raar. Hallo weten jullie niet wie ik ben? De directeur…? Oh nee gewoon de mama van…die we nog niet kennen… Gelukkig haalde ik een enthousiast meisje op. Heb je het leuk gehad? Ja hoor. Wat heb je gedaan? Nou woordjes geschreven, gerijmd enzo. Tja ik wist niet wat ik ervan moest denken… beetje vlug en snel niet? Zal wel niet zo zijn…Op maandagmiddag krijgt ons kind een boekje mee naar huis en inderdaad, er is flink geschreven en gerijmd. Wat vind ik daar nu weer van? Manlief relativeert de boel al vlug. Fijn toch dat ze mag doen wat ze graag wil? Ja dat is ook zo. Ze sluiten hartstikke goed aan bij onze dochter.image

De discussie over spel en opbrengsten in de onderbouw ebt langzaam weg. In de week daarna zie ik een lijst hangen waarop ouders gevraagd worden om te helpen met knutselen in de klas. Tja dat gaat me niet lukken… nee gaat niet. Als ik onze dochter ophaal op de bewuste knutselmiddag vraagt ze doodleuk: Waarom was jij er niet mama? Nou mama was op haar eigen school…Dat antwoord was voor dochterlief niet voldoende. Kun je toch net zo goed meehelpen in mijn klas? De school die we gekozen hebben is kleinschalig en men verwacht wat van de betrokkenheid van ouders. Wij vonden dat een mooie visie en hebben vol overtuiging gekozen voor dit concept. Twee weken geleden bracht ik dochter naar de voorschoolse opvang. Net op het nippertje want mijn timemanagement in de ochtend is niet altijd helemaal geslaagd. Zie ik allemaal ontbijtbordjes staan met de juf met een boek erbij. Ik heb iets gemist zie ik. Ja het is het nationaal voorleesontbijt! Daar heb je een mailtje over gehad…ik schuif onze dochter naar binnen en verontschuldig me zachtjes. In de auto check ik mijn mail. Het is 29 januari en ik zie dat er op 12 januari een mail is verstuurd met deze inhoud. Tja gemist. Foutje…

Het zette me weer eens aan het denken over ouderbetrokkenheid. Wat verwachten we nu van elkaar? De kinderopvangorganisatie verwacht dat ik mijn mail lees en de school wil dat ik kom knutselen? Dit is natuurlijk kort door de bocht, maar wat verwacht ik zelf? Het zijn mooie vragen…Ik verwacht liefde, zorgzaamheid en betrokkenheid bij mijn kind. Gelukkig zie ik dat genoeg en dat schept vertrouwen.

Nu is het lekker vakantie. Even uitrusten en bijkomen van mijn nieuwe rol. Als je me vraagt wat mij het meest energie heeft gekost de afgelopen weken dan is dat de grote stap naar de basisschool. Als dat geen ouderbetrokkenheid is…? dochterlief ligt nu in ons bed tv te kijken met de waterpokken, want ook dat hoort bij het schoolgaande leven. Gelukkig wel even tijd voor bezinning. Het gaat vast wennen en de combinatie met mijn werk wordt natuurlijk makkelijker. Gelukkig is mijn man ook flexibel en hoef ik niet alleen alle ballen in de lucht te houden. Ook veel dank aan mijn eigen zelfstandige team. Dankzij hen durf ik keuzes te maken en breng ik af en toe gewoon zelf mijn kind naar school en ben ik er ook regelmatig om haar op te halen.

Lizette Knuvers Mijland, directeur basisschool de Cocon

Trots

Zondagochtend 8.10 uur. Ik zit met mijn dochter beneden klaar voor de Kids Top 20. Basisschool De Lochtenbergh doet mee. Kijken dus. 5 jaar heb ik er gewerkt met hart en ziel. De Lochtenbergh ligt in een achterstandswijk. Het is de derde wijk van Nederland met de hoogste armoedecijfers. Zomaar in een top 3 van een belangrijk lijstje. Helaas geen mooi pr lijstje. In de afgelopen jaren is er ontzettend hard gewerkt om de beeldvorming te veranderen en kansen te creëren voor de bewoners van deze wijk. vandaag de dag kan ik melden dat successen daadwerkelijk behaald zijn. Zijn het meetbare successen? Vast wel, maar dat bedoel ik niet. Het grootste succes is dat leerlingen en ouders en leerkrachten trots geworden zijn op hun school! Deze trots voel je zodra je een stap binnen de school zet. Niet alleen de mensen binnen het schoolgebouw stralen het uit, maar ook alle betrokkenen buiten de school. Er wordt samen gewerkt en van een strijd is geen sprake meer. Een succesvolle ouderkamer draait. Ouders leren over de schoolinhoud tijdens de lessen: Snap je kind. Welkoms-gesprekken worden samen gevoerd.

_MG_4915

Dochterlief danst er inmiddels vrolijk op los. Gaaf om te zien dat kinderen met en zonder hoofddoek, zwart, wit en bruin dansen en zingen op de hits van nu. Een smeltkroes van culturen en niemand heeft er last van. Natuurlijk zijn er problematieken die ernstig zijn, maar je ziet ze niet bij deze kinderen. De schoolomgeving heeft hen verbonden aan elkaar en zo te zien voelt het goed.

Inmiddels werk ik niet meer op deze plek. Ik was toe aan een nieuwe omgeving en uitdaging. Die ligt voor mij nu aan het randje van het centrum van mijn stad, op basisschool De Cocon. Wederom in een achterstandswijk, maar deze achterstand is veel minder zichtbaar en veel meer verspreid over de wijk. Dat maakt het lastig. Geen éénduidigheid. Het voelt als een bedreiging maar tevens ook als een geweldige kans. Na ruim een jaar zwoegen en ploeteren kan ik zeggen dat het niet zo simpel is. Trots ontbreekt bij de bewoners van mijn school. Leerkrachten hebben het wel, maar durven het niet goed te laten zien. Zijn veel te bescheiden en laten zich soms intimideren. Leerlingen zitten vaak tussen ouders en leerkrachten in. De ouders hebben soms zelf een problematische schooltijd achter de rug en willen dit koste wat kost voorkomen voor hun eigen kind. Hierdoor zijn ze erg kritisch en emotioneel. Ook zijn er veel verschillen tussen ouders. Hun sociale status en de culturele achtergrond loopt zeer uiteen. Men weet vaak nauwelijks iets van elkaar. Het oordeel valt snel.

De vraag is hoe dit te keren? Niet zo simpel, maar een begin is gemaakt. We willen een Vreedzame School worden. In het team is deze keuze met volle overtuiging gemaakt. We zijn ons er heel erg van bewust dat we dit alleen samen met ouders en leerlingen kunnen bereiken. Wij zijn de professionals en zullen de verandering in moeten zetten. Wij moeten er in geloven!

MARAP1

Er is een ouderkamer gaan draaien en wat heel sterk is dat we 6 moeders hebben gevonden die ambassadeur zijn. Een prachtige samenwerking is tot stand gekomen. Ook hebben we voorzichtige stappen gezet in het directe contact met onze ouders. We hebben lastige gesprekken geoefend met acteurs en ons vragen gesteld bij onze huidige werkwijze en benadering. Tijdens de afgelopen rapportgesprekken hebben we ons voor het eerst anders opgesteld. Kwetsbaarder met ruimte voor de emotie van onze gesprekspartner. We zijn er nog lang niet, maar we zijn wel op de goede weg. Vandaag of morgen stap ik mijn school binnen en voel ik het, ik kan niet wachten…

ei

Lizette Knuvers Mijland, directeur bs De Cocon

 

Op de barricade?

Afgelopen week was een belangrijke week voor het basisonderwijs. Het was het uur van de waarheid, want de Cito- uitslag van de eindtoets kwam binnen. Afgelopen donderdag was het directeurenberaad. Er waren vrolijke, goedlachse directeuren, stille directeuren en bezorgde directeuren. Twee collega’s zaten er zelfs behoorlijk doorheen. Hun cito uitslag was tegengevallen… de twijfel was toegeslagen. Een paar weken geleden waren dit nog hele bevlogen directeuren met veel ideeën voor de toekomst. Nu waren deze mensen onzeker en vroegen ze zich af wat ze fout hadden gedaan. Wat was er misgegaan? De gedachten van de betreffende leraren en leerlingen met hun ouders kan ik alleen maar raden…

Het baart me zorgen. Op zich ben ik een voorstander van opbrengstgericht werken. Het is belangrijk om te weten waar je mee bezig bent, wat je onderwijsdoelen zijn en hoe jouw groep presteert. Er is niets mis met groepsplannen en lesdoelen wat mij betreft. Binnen deze plannen rekening houden met leerlingen met een specifieke onderwijsbehoefte hebben vind ik al helemaal noodzakelijk. Deze ontwikkelingen in onderwijsland juich ik toe, maar de afrekencultuur die we zelf creëren vind ik afschuwelijk.

Mijn gedachte is namelijk dat we het zelf doen. Wij houden deze afrekencultuur in stand. We zijn het er massaal over oneens dat we afgerekend willen worden op cijfers, maar we doen er niets aan. In plaats van dat we in volle overtuiging doen waar we goed in zijn en waar we blij van worden, verzanden we in onze administratie en analyses. Wij onderwijsmensen gaan niet op de barricade. Wij onderwijsmensen durven niet makkelijk buiten de paden te gaan en te staan voor wat we vinden. We zijn meteen van slag als we niet kunnen voldoen aan de norm en helaas doen veel van onze bestuurders daarin ook mee. In plaats van inzetten op motivatie en inspiratie sturen ze modellen en kijkwijzers op ons af. Het houdt me bezig waarom we niet ingrijpen.

Wij zijn een land waarin we toetsen afnemen. We vinden ze belangrijk. We zijn ook een land dat graag werkt met methodes en methodieken. Houvast hebben we nodig. Wat mij verbaast is dat de stof die de methode aanbiedt vaak niet parallel loopt met de stof die op de ijkmomenten getoetst wordt door Cito. We moeten daardoor de leerlijnen goed weten en inspelen op wat de toets de leerlingen vraagt. Iets wat niet aangeboden is moet je ook niet toetsen, vind ik. Tenminste niet als die toetsuitslag zo bepalend is voor de beleving van kwaliteit. Er klopt hier iets niet voor mijn gevoel. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om af te stemmen. Waarom doen methodeschrijvers en toetsbatterijen dat niet? Zou toch stukken efficiënter zijn en veel tijd besparen? Leraren zouden dan om de juiste redenen kunnen afwijken van de methode. Gewoon omdat hun eigen creatieve wijze van onderwijs aanbieden meer betekenisvol kan zijn dan welke methode ook.

Alle Citolijstjes en scheve vergelijkingen van scholen maken op dit moment meer kapot dan dat ze goed doen. Ik heb nog niet één schooldirecteur gesproken met een zwakke score die door deze ontwikkeling in zijn kracht gezet werd en ging doen waar hij en zijn team goed in zijn. Namelijk het beste onderwijs geven voor leerlingen. Het beste onderwijs geven doe je door je kwetsbaar op te stellen en altijd te willen leren van anderen. Dit lukt alleen maar als je een goed gevoel over jezelf hebt en je tevens de intrinsieke motivatie hebt gevonden om te leren van en met elkaar.

Lizette Knuvers Mijland, directeur basisschool De Cocon met “gelukkig” een goede Cito- uitslag dit jaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn onderwijs-start in 2014

Al in de vroege ochtend zie ik een moeder met haar zoon op het schoolplein staan. Het jongetje heeft een schooltas op zijn rug. Ik denk nog, wat een onbekend gezicht, zou hij hier op school zitten? Misschien is hij in de vakantie 4 jaar geworden en is het vandaag zijn eerste schooldag? Ik loop door, wens mijn collega’s eenmaal binnen een gelukkig nieuwjaar, maak wat grappen over het uitrusten van mij op school vandaag, wens een groepje ouders de allerbeste wensen en loop naar mijn kantoor. Daar start ik mijn computer op en kijk even naar de binnengekomen post. Dan hoor ik een klop op de deur. Mijn adjunct schuift de moeder met haar zoontje naar binnen. “Een nieuwe inschrijving” Heb jij even tijd?

Dat heb ik wel dus ik vraag de moeder om te gaan zitten. Het jongetje verschuilt zich achter haar rug en duikt met zijn gezicht in zijn jas. Er bekruipt mij een vreemd gevoel. Ik weet het niet. Zou moeder hem hier vandaag meteen achter willen laten? Mijn gedachten dwalen meteen af naar mijn dochter die ik vanochtend met een kleine brok in mijn keel na een heerlijke vakantie bij het kinderdagverblijf heb afgezet.

De vrouw in mijn kantoor begint in het Engels te praten. Ik begrijp uit haar verhaal dat ze in de kerstvakantie hier vanuit Polen is komen wonen. Ik zie haar nieuwe adres op een briefje staan. Een beruchte straat midden in de stad. Helemaal niet in de buurt van de school… Moeder vertelt verder. Zij heeft werk gevonden als schoonmaakster en is op zoek naar een school. De kinderen van haar vriendin zitten hier op school en zij wil dat haar kind ook hier start. Dit blijkt handig te zijn i.v.m. brengen en halen. Ik wijs haar op de andere scholen in de buurt van haar woning, maar ze wimpelt het snel af. Ondertussen kijk ik naar het jongetje. Die lijkt iets te ontdooien. Ik herhaal zijn naam en hij kijkt me aan. Ik ontdek een klein glimlachje. Op dat moment denk ik alleen maar gelukkig…waarschijnlijk kan ik dit mannetje op zijn gemak stellen en straks op een redelijke wijze in zijn nieuwe kleutergroep achterlaten. Ik weet namelijk al dat dat staat te gebeuren.

Samen met moeder schrijf ik het jongetje in en vertel ik in mijn allerbeste Engels dat het toch wel heel wat is voor haar zoon om zomaar hier op school te moeten blijven vandaag en dat hij ook best eerst even een uurtje mag wennen. Ik zie de schrik bij moeder. Ze geeft aan dat ze moet werken en het blijkt al snel dat ze er vanochtend al had moeten zijn. Ze komt vandaag te laat op haar werk en als ik niet meewerk heeft ze een nog groter probleem. Ik besluit snel om de situatie niet nog lastiger te maken. Samen gaan we naar de kleuterklas. Na snel overleg kan de kleine man terecht in groep 1/2B. De juf vangt het kind met al haar liefde en ervaring op. Ondertussen houd ik de rest van de groep even bezig. Gelukkig zit in deze groep een goed tweetalig sprekend Pools meisje. “Ik help wel hoor juf” zegt ze. Het vervelende gevoel in mijn maag wordt iets minder. Deze topjuf en deze lieve groep kinderen gaan het grote werk voor mij doen vandaag.

Ik loop nog even met moeder mee naar de poort en zie de bezorgdheid nu duidelijk op haar gezicht, ik stel haar gerust en geef haar een hand. Wens haar vervolgens succes op haar werk.  Terwijl ik terug naar mijn kantoor loop bedenk ik me dat ik morgen waarschijnlijk weer een jongetje met een rugtas op het schoolplein zal zien staan, maar dan zal ik naar hem zwaaien en dan weet ik ook nu al zeker dat hij terug zal zwaaien.

 

Een nieuwe onderwijsbaan.

Precies één jaar geleden begon mijn nieuwe onderwijsavontuur.
Allerlei redenen had ik verzonnen om er niet aan te beginnen totdat mijn lief me vroeg om eens wat redenen te bedenken om wel voor een nieuwe uitdaging te gaan. Dat was veel makkelijker, ik kon er zo tientallen benoemen.
Stap één was gezet. Brief geschreven, gesprek gevoerd en warempel op een vrijdagmiddag terwijl ik met mijn dochter in de supermarkt stond kwam het telefoontje van mijn baas. Of ik z.s.m. wilde starten. De commissie had unaniem besloten om mij voor te dragen. Één brief, één gesprek…en het was rond. Spoedig afscheid genomen van mijn oude werkplek en na krap een maand reed ik ’s morgens naar “ mijn” nieuwe school.

Wat er dan op je afkomt is onbeschrijflijk. Niets is meer de waarheid, alles is anders. Alle ogen op jou gericht. 90 dagen zeggen ze heb je nodig om zaken in kaart te brengen. Nou die tijd had ik niet. Opbrengsten onder druk, ziekteverzuim 19 %, lastige ouders, uitgeleefd gebouw, slechte beeldvorming en tot overmaat van ramp ook nog eens een minder rooskleurige financiële situatie dan ik dacht. “Een nieuwe onderwijsbaan.” verder lezen