Stoer onderwijskerels!

Wat een tijdje geleden begon als een grap op zaterdagavond, is inmiddels een groeiend weblog geworden.
Er sluiten zich steeds meer schrijfsters aan bij de club en er worden wat mij betreft knallers van blogposts geschreven.
Waarom ik dat zelf zo leuk vind, is dat er geen rangen en standen aan onze broek hangen.
Vanuit alle onderwijshoeken wordt er gewoon op eigen titel onder de “muts” van onderwijswijven iets geroepen.
We zouden eigenlijk wel wat versterking vanuit HBO en WO willen hebben, maar dat terzijde.

tong
Jammergenoeg, zag ik vanavond op Twitter wat achterklapperige verwijzingen naar “mutsen en dozen”.
Deze magere woordspelingen kwamen van (niet de minste) onderwijsdames, die ik bij deze van harte uitnodig, hier een creatieve openbare bijdrage te leveren.
Ruimte genoeg voor mensen met een “wijde blik” en “onontdekt tennistalent”.
Wat mij betreft gaat het namelijk om de inhoud van de verhalen, de verschillende meningen en de vrijplaats voor beginners of bangeriken. Als het maar een onderwijshart heeft.

Na een paar blogposts en kloppen aan de achter- en voordeur, kwam er ineens een verwijzing naar de wet op gelijkheid in mijn mailbox terecht…daar was de eerste man die zich tot wijf wilde laten ombouwen. Hij heeft een inlogaccount gekregen met een meisjesvoornaam, want zoals gezegd gaat het om de gedachte die erachter zit…schrijf wat je wilt en vindt.

Als de tegenhanger van onderwijswijven is gisteren onderwijskerels, (wat de eerder genoemde wijdeblikster een “stoere” betiteling vond), in de lucht gekomen.
Prachtig toch!!
Het maakt namelijk geen bal uit hoe je het noemt, maar bloggen, delen en prikkelen is het doel…
Ik weet zeker dat de twee groepsblogs elkaar gaan versterken, uitdagen en waarom niet…soms een beetje plagen.
Mannen…oh sorry Kerels….de Wijven…oh sorry Dames….wensen jullie veel succesvolle posts toe!
Let the Games begin!!

Een “flipping” experiment

Als je gaat bloggen op een platform dat zich onderwijswijven noemt, moet je een beetje stoer uit de hoek durven komen. Dus ik ga hier maar eens een knuppel in een hoenderhok gooien.

Aangezien ik een bovenmatige interesse heb in alles wat met onderwijs te maken heeft, open sta voor nieuwe ideeën en niet bang ben nieuwe dingen uit te proberen, heb ik onlangs een experiment in mijn tweede klassen (één klas mavo, één klas mavo/havo) uitgevoerd. Ik heb een beetje een mix gemaakt van “flipping the classroom” en activerende didactiek om “the present perfect” uit te leggen.

Hoewel ik in de les al een paar keer de regels had benoemd bij het bespreken van de Stones (de standaardzinnetjes uit de methode), hadden de leerlingen er buiten die zinnetjes nog niet mee geoefend. Ze moesten thuis de uitleg via mijn site bestuderen en ik had ze verteld dat ze er een opdracht mee moesten kunnen maken. Ik kocht kleine, kinderachtig schattige whiteboardjes van Disney en zocht opdrachten bij elkaar.

In de les maakte ik willekeurige groepen door iedere leerling een speelkaart te geven, alle achten vormden samen een groep. Alle leerlingen die een harten kaart hadden, waren “the teacher” en kregen het whiteboard. Nu kwam het moment van de waarheid: de teachers moesten aan de overige groepsleden uit gaan leggen hoe je “the present perfect” maakt, de anderen moesten (zij hadden immers de stof ook bestudeerd) goede vragen stellen en antwoorden geven. Het idee was dat op de whiteboardjes de uitleg zou komen staan. En daar ging het mis: de leerlingen (in beide klassen) bleken de uitleg niet goed genoeg te weten. Ik moest erg veel bijsturen en voorzeggen om uiteindelijk overal iets op de bordjes te krijgen. Door de oefeningen die ze daarna moesten maken (eerst alleen, daarna overleggen en samen invullen) kwam het uiteindelijk nog best goed, maar ik had op een beter resultaat gehoopt.

En nu zit ik met vragen. Waarom lukte het niet zoals ik had bedoeld? Had ik de opdracht vooraf beter moeten geven (JA, zegt dit blog van Tumult)? Of is “flipping the classroom” een werkvorm die voor leerlingen op een mavo  te moeilijk is? En vooral dat laatste blijft maar in mijn hoofd hangen. Zou het zo kunnen zijn, dat kinderen op een havo/vwo beter in staat zijn zelf informatie te verwerken, zonder dat ze tussen door vragen kunnen stellen? Ik kan daarop nu natuurlijk geen antwoord geven, niet op grond van deze ene les, dus ga ik de werkvorm verfijnen. Toch kan ik mij voorstellen dat leerlingen binnen het vmbo meer sturing van een docent nodig hebben en daarom met deze werkvorm echt wat tekort komen. Ik ben benieuwd hoe anderen dat zien en doen, dus hoor het graag. Voorlopig ga ik er (in aangepaste vorm) wel mee door, daar waar ik denk dat het kan, dus voor hier: to be continued!

Onderwijswijven zijn ook keukenprinsessen!

Ooit sprak ik met Pauline af, gaan we doen: een sushi workshop voor 6 mensen…het werd een iets grotere activiteit.
Vanmiddag, vanaf een uur of 3 stroomde het huis en de tafel bij Pauline vol.
Ik ben even de tel kwijt, maar volgens mij waren we met 16 onderwijswijven in een, neem maar iets te eten mee, sessie.
Wat een topmiddag en wat een netwerk hebben we met elkaar!
Uit alle hoeken van het land, sneeuw of geen sneeuw…en maar praten en eten.
Ook de voorbereiding was volledig digitaal, een google doc. om te melden dat je kwam en een veldje wat je dan dacht mee te nemen.
Gelukkig werd er de hele middag ook echte Japanse Sushi geproduceerd, door de enige man in het gezelschap.
Zoals de foto al laat zien, waren de keukenprinsessen helemaal los gegaan en was er echt van alles te eten. Een cateraar zou het echt niet beter gedaan hebben.
eten
Wat mij opviel:

  • De reis werd in gemeenschappelijkheid gepland en zo stapten er ook mensen bij elkaar in de carpool auto’s die elkaar nog nooit in levende lijven gezien hadden. De beschrijvingen, rode jas, rode auto, blauwe auto vlogen over Twitter. Uit bijna het hele land werd er gereisd, trouwens.
  • Wat zijn we mediawijs!! Echt…in een setting als deze praat je heel open over alles wat je in je dagelijkse leven bezighoudt. Die zaken zie je bij geen van ons op Twitter terug…de ups, downs, ziek, zeer…hoeveel kinderen en hoe oud

Het gemeenschappelijke van vanmiddag, Onderwijs!!
Van zelfstandig ondernemers tot loonslaven, van bestuursleden tot onderwijsassistenten. Rangen en standen, nope…lekker belangrijk,  nope.
Misschien (sorry heren) is dat wel de kracht geweest van deze middag…vrouwen onder elkaar…en maar rebbelen. Wat mij betreft nog tekort, want weer heb ik niet met alle aanwezigen eens lekker kunnen bijpraten!
Paulien, dank voor de gastvrijheid en op naar de eerste Tietmeet!!

Zo vals zijn we niet hoor…

Op de een of andere manier is niet helder waarom deze weblogdinges onderwijswijven twee weken geleden ontstond.
Allereerst, heren…indien u een bijdrage wilt leveren…wees creatief…maar zeur niet, dat doen wij zelf wel gezien de historie over ons recht van spreken.

Onderwijswijven is gewoon een plaats waar mensen (ja in dit geval vrouwen, wijven, tutten, juffies, dozen en meer) hun drempelvrees voor bloggen mogen overwinnen.
Daarnaast zijn er ook bloggende vrouwen, meisjes, mina’s die hier hun blogpost delen, vanwege de schoonheid, de deelbaarheid en om de duwtjes aan de drempelvrezenden te geven.
PUNT!!!

Inmiddels zijn er door het initiatief van een mooie man, een massa onderwijsweblogs verzameld op edubloggers.nl, daar kunnen er gewoon meer bij.
Sterker nog, bijna dagelijks worden er weer parels gevonden. Echter een ketting bestaat uit een massa parels en ik vind dubbele snoeren mooier.
Als geen ander kan ik weten dat het beginnen met bloggen en erger het volhouden ervan, wat van iemand vergt.

Zeik niet over de naam onderwijswijven maar steun de startende bloggers als bijvoorbeeld Roeline Jochemsen en Edith van Montfort die hier een zandbak vinden en de steun hebben om hun verhalen te delen.
In mijn startende blogtijd heb ik nog nooit zoveel reacties op een eerste blogpost gehad, we doen het voor onderwijs!!!

Misschien een flauwe, maar denk je nou echt dat vrouwen het woord wijf hebben uitgevonden? Google eens op wijf in afbeeldingen…. dan krijg je dit resultaat…

wijf

Heterogeen Homogeen of Homogeen Heterogeen?! Meerdracht maakt macht.

evanmontfort

… Edith van Montfort

 

 

 

Vanmiddag op steenkoude tribune – business seat of niet – bij Willem II / ADO was het niet moeilijk compleet in eigen hoofd te bivakkeren in plaats van de wedstrijd ‘te consumeren’… Hoeveel mensen vanuit verschillende perspectieven en verantwoordelijkheden zijn eigenlijk bij zo’n club betrokken?! Wie heeft er wat te zeggen en is het inderdaad de eendracht die macht maakt?! Weet het eigenlijk niet, betrap mezelf ook wel op een soort ‘allergie’ bij dat soort termen; of “samen de schouders (hoezo schouders?!)” eronder…

Afijn eerste Blogje moet gaan over “meerdracht maakt macht” (vast incorrect Nederlands, mag je daar schijt aan hebben in een Blog?).

Als je kijkt naar het primaire proces in het onderwijs dan weten professionals juist de heterogeniteit in zo’n groep lerenden te koesteren. Ze anticiperen door variëteit in pedagogisch -, vakinhoudelijk – & didactisch handelingsrepertoire bijna natuurlijk op verschillen tussen lerenden om hen zo goed mogelijk in hun leren te bevoorwaarden. Ze maken deugdelijke verbindingen tussen talenten of denkvoorkeuren om ook samenwerkend leren te ontwikkelen; heterogeniteit als basis.

Wat me dan steeds weer blijft ‘verbazen’ of beter gezegd ‘irriteert’ is dat wanneer verschillende betrokkenen bij het onderwijs – vanuit verschillen in verantwoordelijkheid en/of tak van sport  – in hun debat over onderwijskwaliteit voor het typeren van een andere groep, de heerlijk (nog) homogene benadering kiest. Hupsakee lekker alles ongenuanceerd over één kam zo je wilt.
De onderwijsbestuurders in Nederland zijn zo langzamerhand  verworden tot toch wel een duister clubje graaiers of op zijn minst overbodige ‘beroepsgroep’.
Onderwijsadviseurs zijn vooral geen expert meer; ze verspillen op een andere manier veel geld wat voor het primaire proces bedoeld was. (School-)leiders worden met groot gemak ‘weggezet’ als nietszeggende managers (nog net niet volledig overbodig verklaard). Clubkes van de onderwijsinnovatie zien wat haalbaar is in de praktijk (?!) volledig over het hoofd. En over ambtenaren op het ministerie en/of gemeente…het kamerlid of de politicus… daar moeten ‘we’ het al helemaal niet over hebben. Laat staan over onderwijsinspecteurs; hoe zwart kan de Piet zijn die ‘we’ de inspectie toespelen?! En leraren…tja die in het PO kunnen niet spellen en nauwelijks rekenen. Die in het VO kicken enkel op hun vak, die in het beroepsonderwijs hebben geen verbinding met de praktijk waartoe ze opleiden. Voor heel de beroepsgroep geldt zo’n beetje dat ze weinig kritisch zijn als het op hun eigen professionaliteit aankomt. En toch…. zijn zij het die er toe doen in het leren en hopelijk in het leven van lerenden.

Kunnen we niet even een deal maken dat we niet enkel in het primaire proces maar ook daarbuiten het heterogene perspectief kiezen?! Juist de verschillen tussen de verschillende betrokkenen bij het onderwijs uitnutten en niet ontkennen of erger nog stellen dat ze er niet toe doen. En lekker homogeen wijzen naar waar we voor zijn,  het best mogelijke onderwijs voor kinderen om dat die daar gewoon recht op hebben.  Elkaar daar heel scherp op bevragen. Laten we gewoon handelen conform dezelfde kwaliteitseisen die we aan het primaire proces stellen. Laten we in die heterogeniteit lekker kritisch maar wel een tikkie meer samen optrekken; kan het vertrouwen in en het aanzien van het onderwijs ook zo zijn voordeel mee doen lijkt me: van Eendracht maakt macht naar Meerdracht maakt macht of zoiets…..

 

Bloggen….

roeline… Roeline Jochemsen

 

 

 

(versie 2)

Karin probeert mij al een jaar aan het bloggen te krijgen, heb volgens haar genoeg te vertellen. Nou deel ik die mening niet helemaal. Om de druk wat op te voeren begint ze gewoon een “Onderwijswijven”blog en….   als ik even niet op let zit ik ineens gewoon te bloggen.

Dit  is dan ook mijn 1e bijdrage aan het “Onderwijswijven”blog en eigenlijk aan wat voor een blog dan ook..

Op Twitter heb ik veel positieve mensen ontmoet die zich vaak geheel belangeloos inzetten om de nieuwe media onlosmakelijk te verbinden met onderwijs. Zodat het een vanzelfsprekend onderdeel wordt van het onderwijsproces. Geweldig vind ik dat.. en ik word er blij van. Heb er mijn plezier in mijn werk weer helemaal door teruggekregen en een aantal echte Twittervrienden opgedaan. Twitter kan bij mij niet meer stuk.

Maar nu wordt het ook eens tijd om zelf een stap voorwaarts te zetten.. Pff en spannend dat ik dat vind.. maar ook zo verschrikkelijk leuk..

Club van Critical Skills Challenges en ICT/Media..

Het werd deze week aangekondigd op Twitter..  een echt herenclubje. Ik maakte daar een opmerking over … en kreeg direct de reactie om mij dan maar aan te sluiten. Nu draag ik Critical Skills een warm hart toe en ik denk dat we met de heren uit het clubje mooi onderwijs kunnen gaan maken. Maar daar lag dan ook de vraag of ik mij aan wilde sluiten en ik heb gewoon ja gezegd.

Een mooie uitdaging voor dit jaar ik heb er heel veel zin.. ben heel benieuwd wat het allemaal inhoudt maar als je nooit instapt kom je ook nergens.. we gaan #samenopreis.