“Juffrouw, zou jij ooit een hoofddoek dragen?”

Twee jaar geleden kreeg ik een moeilijke vraag van een leerling: “Juffrouw, zou jij ooit een hoofddoek dragen?”

De vraag kwam van Najila*.

Najila is een islamitisch meisje dat op haar twaalfde besloot om voortaan een hoofddoek te dragen. Net zoals haar twee grote zussen en net zoals haar moeder.

Haar ouders zeiden tegen haar, dat ze het nog te vroeg vonden. Wat hen betreft, hoefde dat pas vanaf haar 14de of 15de. Met name haar moeder was bang dat ze negatieve reacties zou krijgen van kinderen op school.

De negatieve reacties bleven uit. Najila en ik begonnen de maandag dat ze voor het eerst een hoofddoek droeg de kring. Ik vertelde de kinderen: “Najila wil vanaf vandaag een hoofddoek dragen. Daar heeft zij zelf verschillende redenen voor. Het kan zijn dat kinderen op het schoolplein vervelende opmerkingen maken. Dan is het onze taak om het voor Najila op te nemen. Als je dat zelf niet kunt, meld je het bij mij. Als jullie vragen hebben aan Najila, moeten jullie die aan haar stellen.”

De klas knikte, hadden op dat moment geen vragen en niet een van hen heeft ooit iets negatiefs gezegd. Sterker nog: veel meisjes waren aan het begin van elke volgende dag heel benieuwd hoe Najila eruit zou zien. Najila en haar zussen en haar moeder bleken namelijk over prachtige doeken te beschikken. Elke dag zag Najila er anders uit en elke dag werd ze opgewacht door een aantal meiden, die haar overlaadden met complimenten.

Terug naar de vraag van Najila aan mij: “Juffrouw, zou jij ooit een hoofddoek dragen?”

Ik was eerst een tijdje stil. Toen zei ik: “Wat een moeilijke vraag! Daar heb ik echt nog nooit over nagedacht. Mijn godsdienst vraagt dat niet van mij. En mijn familie en vrienden ook niet. Ik weet het eigenlijk niet.”

Najila dacht even na over mijn antwoord en zei toen: “Maar ik ben zo benieuwd hoe jij er uitziet met een hoofddoek.”

“O,” zei ik, “maar dat kunnen we natuurlijk wel regelen. Als jij vrijdag een hoofddoek meeneemt, mag jij die aan het eind van de dag bij mij omdoen.”

En zo geschiedde. Een kwartier voor het einde van de lesdag ging ik voor de klas op mijn bureaustoel zitten en ging Najila aan de slag. Eerst deed ze een doek strak om mijn hoofd. “Juffrouw, je bent net kaal!” riep een leerling.
Vervolgens kwam er een prachtige roze doek overheen.
“Juffrouw je lijkt wel Maria!” riep een andere leerling. En weer een ander zei: “Nou, bij Najila staat een hoofddoek veel beter.”

Goed, tot zover de complimenten aan de juf 😊
Najila straalde!

Inmiddels was het 15.15 uur. Voor de kinderen tijd om naar huis te gaan.
Sommige kinderen haalden hun ouders gauw om te laten zien hoe hun juf er uitzag.

Het bleek een moment dat niet gauw zou worden vergeten door de leerlingen, hun ouders en deze juf 😊

* In verband met de privacy van mijn leerlingen zijn hun namen in mijn blogs veranderd.

Teddy

 

img_2557

Drie jaar geleden zag ik hem in een winkel liggen: Teddy van Mr. Bean.
Ik aarzelde geen moment. Ik kocht Teddy, pakte hem in en legde het als cadeautje op het bureau van mijn collega.

Als tussendoortje keek zij regelmatig met haar groep 5A naar Mr. Bean.

Vanaf de dag dat Teddy onderdeel uitmaakte van deze klas, heeft hij veel beleefd. Elk weekend mocht Teddy nl. logeren bij een van de kinderen. Zo vierde hij talloze kinderfeestjes, ging hij mee naar de schaatsbaan en zag hij zelfs Sinterklaas tijdens zijn intocht in Nijmegen.

Toen groep 5A overging naar groep 6A, ging mijn collega mee met de groep. En Teddy natuurlijk ook. Er volgde weer een jaar van leuke bezoekjes en logeerpartijen.

Aan het eind van dat schooljaar werd duidelijk dat mijn collega niet meeging naar groep 7A. “Wat zullen we doen met Teddy?” vroeg ze aan de kinderen.
“Zullen we hem teruggeven aan juffrouw Femke?” stelde een leerling voor. Misschien komen we in groep 8 wel bij haar in de klas en dan worden we herenigd.”

En zo geschiedde. Teddy kwam terug bij mij. Samen met mijn eigen knuffel beleefde Teddy in twee jaar mooie avonturen op de vakanties naar Amerika (zie foto’s  )

img_2558

Dit jaar ben ik de leerkracht van groep 8A. Ja, de groep van Teddy. Teddy heeft de eerste drie weken gezellig in het lokaal gezeten en alle lessen braaf gevolgd.

Niet één leerling vroeg uit zichzelf of Teddy een keer met hem/haar mee mocht naar huis.
Ik dacht: ‘Ach, de kinderen zijn natuurlijk een paar jaar ouder. De grap was leuk, maar nu is het er een beetje af.’
Toch vroeg ik na drie weken: ”Met wie mag Teddy dit weekend mee naar huis?”
En wat gebeurde er tot mijn verbazing? Meer dan 20 vingers schoten enthousiast de lucht in. We hebben geloot wie Teddy mee naar huis mocht nemen.

In de afgelopen weken heeft Teddy veel beleefd. Hij is o.a. naar een familiedag in Duitsland geweest én naar een bruiloft. Ook heeft hij veel nieuwe vrienden gemaakt 🙂

img_2559
Nu brengt Teddy de herfstvakantie in Spanje door. Deze foto kreeg ik afgelopen week 🙂

img_2560

 

Taalles wordt les Sociale Media en Mediawijsheid.

Afgelopen vrijdag kregen de kinderen tijdens de taalles de opdracht om een officiële brief te schrijven. Bijvoorbeeld naar een directeur, een voorzitter of een burgemeester.

Eén van mijn leerlingen schreef haar brief naar de voorzitter van de Marikenloop. Toen ze de brief aan mij liet lezen, vroeg ik haar of ze wist hoe de voorzitter heet. Dat wist ze niet, maar ze ging het op internet opzoeken. Het bleek om Ton van Lieshout te gaan.

“Zal ik eens kijken, of meneer van Lieshout ook op Twitter zit?” stelde ik voor. “Dan kunnen we jouw brief misschien wel aan hem sturen.”
Dat vond mijn leerlinge een goed idee. Toen we samen zochten op “Ton van Lieshout” bleken er meer dan 10 accounts met deze naam te zijn. Om ervoor te zorgen dat we de goede Ton hadden, moesten we dus enkele accounts openen.

“Ja!”, zei mijn leerlinge bij de tweede Ton. “Dat is de goede!” Zij zag het aan de foto en ik zag het ook, maar dan aan de profielbeschrijving.

“Dan kunnen we hem nu een bericht sturen”, zei ik. “Maar eerst wil ik dat je je ouders vraagt of we jouw voor- en achternaam mogen gebruiken. Die staan per slot van rekening in jouw brief.”
Mijn leerlinge dacht even na en stelde voor om de brief opnieuw te schrijven, zonder haar naam.
Uiteindelijk hebben we een andere oplossing bedacht: we hebben haar naam afgedekt met een gekleurd papiertje.

Nog geen uur na het verzenden van de tweet, kregen we al een reactie van Ton. We krijgen binnenkort antwoord op de vraag.

Volgende week mogen andere leerlingen hun officiële brief ook via mijn Twitter-account @FemkeBosmans sturen naar hun geadresseerden.

Eén jongen heeft zijn brief (in het Engels!) gericht aan Barack Obama. We zijn benieuwd of die net zo snel reageert als Ton van Lieshout.

Wordt vervolgd …

image

 

 

Nachtmerries aan het einde van een schoolvakantie.


Herken je dit als leerkracht?

Sinds 1997 werk ik in het onderwijs. De laatste 16 jaar sta ik fulltime voor groep 8. Ik sta zelfverzekerd voor en ín de klas, bereid me altijd heel goed voor en heb geen moeite met orde houden. En toch …

Aan het einde van elke vakantie heb ik er een: een nachtmerrie waarin álle kinderen (zelfs de braafste en meest stille leerlingen) onhandelbaar zijn. Tijdens mijn les gaan alle kinderen bovenop de tafels staan en gooien al hun boeken en schriften op de grond of richting mij. Daarbij roepen ze dan dingen zoals: “Wij doen niet meer mee!” “Nachtmerries aan het einde van een schoolvakantie.” verder lezen