Objectief, objectiever, objectiefst

Cotan gecertificeerd meten
Onderling neutraal vergelijken.
Dan deugt het zo lijkt het.

De mooiste dingen in het leven zijn niet te meten.
Wie weet dat niet.
Als onderwijs mooi, en dus goed, moet zijn.
Waarom dan toch zo die focus op dat meten?
En dus ook op inhoud die objectief, objectiever, objectiefst te meten is? “Objectief, objectiever, objectiefst” verder lezen

Van Slag, een geluidsvrouw zonder routine

Donderdag 22 mei eerste officiële voorstelling met muziektheater Van Slag.

Inpakken
Het inpakken van de auto’s. Op zich al een hele puzzel want waar laten we al ons materiaal? Licht, geluid, decor, beamer we doen alles zelf en brengen alles zelf mee. Help, hoe krijgen we het in de auto. Met passen en meten kregen we alles netjes in 2 auto’s.

pakken

Opbouwen
Spannend want hoe ziet de zaal er uit. En krijg ik het geluid wel goed. In een zaal met tribune en ik zit met mengpaneel helemaal bovenin. Podium is ergens beneden, gelukkig heb ik een bril en ja ik kan nog net zien waar onze muzikant en de zangdames staan. Pfieuw, maar dit moet lukken.

Slepen met kabels. Aansluiten van de microfoons en boxen. Makkie, al zo vaak gedaan met opzetten en afbreken iedere repetitie avond. Wat kan er mis gaan zou je denken. Op zoek naar beschikbare stopcontacten. We hebben er wel heel wat nodig. Met elektrische piano en nog een paar muziekinstrumenten die verstrekking nodig hebben, iPad, zangmonitoren, boxen, beamer, tablet voor de PowerPoint, belichting, mixer… enz… Je komt stopcontacten te kort.  Gelukkig, haspels genoeg.

podium

Soundchecken
Zangmonitors doen het. Hmmm de grote boxen doen het niet hoor ik van beneden. Ren naar beneden. Alles controleren. Kabels controleren. Huh, alles klopt. Wat kan er mis zijn. Zoeken zoeken. Gelukkig, een mede Van Slagger is zo slim om ook boven bij het mengpaneel de kabels even te controleren. Oeps, een in het verkeerde gat. Tja dan gaat het niet werken natuurlijk. Zweet op de rug niet alleen van de trap op en af en de stress, het was ook bloedheet in het gebouw. Moderne school met klimaatbeheersing: het klimaat beheerst de school ipv van andersom zeg!

Na een check blijkt dat er een box hinderlijk stoort. Licht en geluid op één haspel werkt niet lekker begrijp ik, leerpuntje. Weer op zoek naar een stopcontact, om de hoek nog een gevonden. Nu begint het wachten. Nog maar even buiten zitten bij het publiek dat buiten aan het bbqen is. Blijk er natuurlijk er weer 1 of 2 te kennen. Even bijpraten. Terwijl je stiekem denkt: dooreten jullie we willen met Van Slag Aan de slag!

De voorstelling
Eindelijk de zaal stroomt vol en kunnen we écht beginnen..

Eerste lied… Snel even bijregelen want het moet natuurlijk wel verstaanbaar zijn. Zucht de spanning van de start is er af… en het loopt. Na een paar nummers: de zaal in de pocket. Er wordt gelachen, een traan gelaten bij een ontroerend lied. Oeps, niet vergeten om de schuif van de microfoon op tijd open de zetten. Hard werken.

Zie dat de lichtman naast me het ook niet makkelijk heeft, beamer reageert niet goed. Puntje voor de volgende keer. Wat zingen die meiden goed. Zaal reageert goed op de nummers.. Straks eens maar even vragen wat ze van dit lied vinden. Of geluid goed was. Verstaanbaar enz..

O jee, we zijn al bij ‘Beer’. Gefocust blijven Roeline! Blijven opletten. Galm niet vergeten bij de zang. Al bijna bij het laatste nummer. De tijd vliegt voorbij.  Dat was al weer het laatste lied. Bedankje en bloemen. Het zit er op ..

Luisteren en vragen
We willen heel graag weten wat ons gehoor er van vindt, we mengen ons dus tijdens de koffie onder het publiek. Tjonge, veel positieve geluiden. Geweldig gezongen. Mooi combinatie, die stemmen bij elkaar. Sketches top. Jullie schuwen geen gevoelige onderwerpen. Dat is goed want zo is het juist zo herkenbaar. Mooie afwisseling van gevoelig en grappig. Goed gedaan hoor.

Zelf zijn we best kritisch. Ik maakte hier een fout en daar was ik te laat. Of miste we een couplet. Was iemand de tekst even kwijt. Publiek blijkt het vaak helemaal niet te weten en dus ook niet te merken.

Afbreken en napraten
We breken de boel weer af en pakken in. Bergen alles weer op onze thuisbasis. Drinken nog samen een biertje bij de Bosrand. Bespreken reacties, lachen samen om wat er mis ging en vertellen elkaar wat de volgende keer beslist anders moet.

Enthousiasme van publiek werkt aanstekelijk. Ik wil nog veel vaker samen optreden. Tof om met jullie te werken, Nancy, Marion Johan en Herman.. Bedankt voor jullie vertrouwen. Ik ben trots op ONS Van Slag.

Out the comfortzone
Een jaartje geleden zomaar van uit niets aan het geluid begonnen met we zien het wel of het lukt. Het is een strijd van luisteren en begrijpen wat je moet doen en horen. Welke knop ook al weer..

Heb een enorm respect voor geluidmensen gekregen..

Net als toen ik in het onderwijs terecht kwam compleet van buiten naar binnen in het onderwijswereldje gerold. Respect voor leerkrachten gekregen. Een wereld die ik via de kinderen als hulpouder kende. Waar leerlingen bijna altijd op de eerste plaats staan. Waar merendeels mensen met een passie en inzet werken die ongekend is.. Waar kinderen worden geholpen zichzelf te ontdekken en te leren waar ze goed in zijn én waar ze hulp nodig hebben.

Dat je heel veel kunt als iemand in je gelooft.  Als je vertrouwen geeft en krijgt is er veel meer mogelijk dan je ooit had gedacht.

Ik zie hier bij Van Slag dezelfde passie en inzet. Om totaal buiten je comfortzone boven jezelf uit te stijgen, om je zekerheden los te durven laten en in het diepe te springen. Vertrouwen krijgen en geven. Ik word daar zo blij van.

En de routine..  die komt er wel.

Www.muziektheatervanslag.nl

vanslag

Edith van MontFormat, over regels, systemen, procedures enzo

Edith van MontFormat

Die ‘ere-titel’ gaven mijn pabo collega’s me ooit…
Dat deden ze ook nog eens niet zomaar.

Best vreemd eigenlijk voor iemand die graag buiten de lijntjes kleurt.
Wars is van letterlijk of figuurlijk opgelegde strepen.
Ronduit allergisch is voor stoplichten; in school nog wat meer dan op de weg.
Ibbelig wordt van lijstjes met regels in klassen, vraagdobbelstenen of stemniveaukaarten.
Met vlagen verbijsterd is over methode-, toets- en roosterafhankelijkheid van professionals.
Moeizaam raad weet met regels of procedures waarbij de waarom-vraag bijna enkel beantwoord wordt met daarom (oh erg… hoe vaak gaf ik dat antwoord zelf ooit aan onze peuters…).

Waarom dan ik ? (jij, zou Marco zingen)
En velen anderen met mij?

We weten immers allemaal dat geen enkel format, systeem, regel, procedure, organisatievorm bepalend is voor goed onderwijs. Dat geen kind vrolijker of wijzer is geworden van een protocol. Dat kwaliteit wordt waargemaakt in de pedagogische (formatloze!) relatie.

Het ‘ formatloos’ daarover diepgaand met elkaar spreken, het (voor anderen) proberen te duiden van die kwaliteit, het ontwerpen van of grip krijgen op de context waarbinnen wordt waargemaakt waar je voor wilt staan, blijkt domweg niet eenvoudig.

Laten we nu gewoon eerlijk zeggen dat we allemaal houvast zoeken of maken in aanpakken, methodes, systemen, procedures. De een wat harder dan de ander. Dat we echt allemaal de fout wel eens maken, bedoeld of onbedoeld, een systeem / aanpak / procedure tot doel te verheffen in plaats van het te houden waar het hoort > slechts een middel tot…
Laten we nu gewoon eerlijk zeggen dat de bureaucratie ons niet overkomt, maar we ‘m zelf mee maken. Kom op zeg!

Edith van MontFormat dus, en terecht.
Ik biecht op. Wellicht mijn pijnlijkste blunder in dezen.
Net aangesteld als tutor van 1e jaars binnen pabo waar ProbleemGestuurd Onderwijs het basisconcept was. Beoordelen van reflecties was essentieel. Ik bevroeg dat bij mijn collega’s. Iedereen deed het, maar geen expliciete normen, geen beoordelingskader voor handen. Ik besloot het – na goedkeuring van mijn collega’s – samen met een andere onderwijskundige te maken. Een gedegen format, onderliggende theoretische verantwoording, goed begrepen en opgepikt door studenten……. Om vervolgens een jaartje later uit te moeten spreken dat ik het wezenlijke reflecteren om zeep had geholpen > studenten gingen voldoen aan eisen in format in plaats van stevig te reflecteren…

En wat ik nu bijvoorbeeld zie:
Mijn collega’s die gezamenlijk knoerthard het belang onderschrijven van hun leerlingen goed in het snoetje houden. Die ook vinden dat dat inzichtelijk moet zijn voor collega’s bijvoorbeeld. Men ontwerpe een groepsplan. Laat er velen wat van vinden, er mee aan bouwen, er zaken aan toevoegen. Implementatie vereist immers “zelf mee mogen maken” (hoe Nederlands is dat?!). In plaats van bijvoorbeeld: wie het weet moet het zeggen.
Afijn met een groepsplan tot gevolg waarvan zo’n beetje iedere leraar aangeeft het administratieve rompslomp te vinden.

Maar mensen
Hoe goed zijn die gesprekken wanneer leraren met elkaar in debat zijn over de kern van groepsplannen? Over wat de vast te houden essenties zijn in de ontwikkeling van hun leerlingen?
Hoe mooi is het wanneer leraren, bij implementatie van het Directe Instructie Model  – voor alle duidelijkheid: ik koos het niet – elkaar wezenlijk beginnen te bevragen op hoe doe jij dat nou, het actualiseren van de voorkennis?
Hoe krachtig zijn de werk overleggen waarbij trendanalyses, analyse van opbrengsten van (groepen) leerlingen – ja ja van verplichte Citotoetsen – met elkaar worden geduid ?
Hoe gaaf is het dat onze ambities positie hebben gekregen – en we ze stiekempjes gewoon waarmaken – door ze glashelder in resultaten in een Managementcontract te vangen?
Hoe blij kun je worden als met de “vreedzame school aanpak” leerlingen lef maken om mediator te zijn? Of hoe die verrekte dobbelstenen de kwaliteit van maatjeswerk hebben gestimuleerd?

Ik stel dan ook voor
Laten we elkaar onze grip op de complexe werkelijkheid, soms in de vorm van formats, gunnen. Jezelf een beetje meer dan de ander, zo werkt dat nu eenmaal….
Laten we elkaar erop bevragen, heel kritisch ook.
Laten we beloven dat we ze niet laten verworden tot doel op zich.
Door bijvoorbeeld jaarlijks die aanpakken, regels, procedures, formatjes, waarvan de intenties niet meer helder zijn, ritueel af te fikken in de particuliere of nationale fuck-de-regels-bak! Da’s ook nieuw organiseren mag ik hopen.

Akkoord?!
Edith van Montfort, zonder format deze keer….

Aan al die fijne kinderen in groep acht zou ik willen zeggen…

Fijn hoor dat heel onderwijs-Nederland (en anderen) juist nu weer discussiëren over de eindcito.

En uh ingewikkeld hoor dat de regering stelt “allemaal verplichte eindtoets” en anderen juist zeggen “ah joh niet zo van belang het is maar een momentopname”.

Voor jullie is het dan nu toch wel efkes jullie momentopname.
En da’s voor jullie hartstikke belangrijk!
Snap helemaal dat je dat gewoon even goed wilt doen.

Kijk jullie weten zelf als beste waar je echt goed in bent en wat een ‘onsje’ moeilijker is. Ook over al die dingen waar je de komende dagen geen vragen over hoeft te beantwoorden. En gelukkig weten jullie leraren en ouders dat natuurlijk ook wel. En mooi is dat de scholen voor VO in Oss het advies van jullie juf of meester als belangrijkste norm nemen.

Dussss
Even voor alle duidelijkheid dan maar:
Ben lekker blij op wat je allemaal geleerd hebt de voorbije jaren.
Vertrouw daar maar eens goed op.
Zet ‘m op en geniet er ook maar stiekempjes een beetje van:
samen met al je klasgenoten ergens keihard voor werken.

Jullie kunnen het, dat weet ik!

En straks, dat duurt nog even denk ik zo, gaan de onderwijsbazen vast ook eens aan jullie vragen wat je nu eigenlijk van zo’n eindtoets vindt.
En anders, anders doen wij dat wel!

Groet van ’n nu al trotse BosOss,
Je weet wel die juf van alle scholen.

#onderwijskijken #opdracht6 #kijkjerijk > onderwijs zonder regels

In de week waarin mooi onderwijs werd samengevat in rapportcijfers afgeleid van Citoscores. Het kabinet via de koning zijn zegje deed, is het tijd voor een wat ander perspectief, een fijne vrije kwaliteitsrijke blik op onderwijs. Deel je beeld: onderwijs zonder regels!

Er was (in)eens Twitter….

Er was (in)eens Twitter…..

Op 17 november 2010. Voor mij dan.
Samen met toen nog Fontys collega’s @josLumanauw @wdgdevries en @Spari01 maakte ik in een kroeg een account aan.
Ik vergat een s; het werd @bososs waar het natuurlijk @bossoss had moeten zijn.

Geen idee waar ik aan begon, laat staan van enig beeld bij nut, noodzaak, of wat anders..

En toen.
Toen ging het los.
Kon ik in no time landelijk (onderwijs)debat volgen.
Achtergrond, publicaties, blogs lezen.
Al of niet venijnige discussies zien ontstaan.
Er ‘stiekem’ wat aan deelnemen.
Een beeld vormen bij publieke of politieke opinie.
Me verbonden weten met gelijkgestemden en andersdenkenden.

Zo verbond @prof_bemoeial mij aan @svankolfschoten en mensen om haar heen; namen we samen deel aan prachtige masterclass authentiek spreken van @piethurkmans. Kwamen gedachtegangen van collega bestuurders als @yvonnedehaas binnen handbereik, was @wpfkuijpers weer dichterbij en zie ik wat bestuurders in VO @pieterhendriks of MBO @jeroenknigge zoal bezig houdt. Ontmoette ik digitaal gekoesterde oud-studenten als @lmijland @ronaldheidanus en @sjaboepaan en werd ik vervolgens uitgedaagd om op onhaalbare idiote momenten digitale tools uit te proberen. Wist ik me snel verbonden met en geïnspireerd door @karinwinters. Nam ik deel aan een prachtig event over sociaal media tussen MBO collega’s als @trendmatcher in ’t innovatie huis @consortium_v_I. Raakte veel meer thuis in de digitale wereld en veranderde mijn opvatting dat ICT alleen een middel is. Reed ik op een sneeuwrijke zondagmiddag naar Arnhem om prettig gestoorde specialisten ….vrouwen… als @4pip @harrietkollen @warempel @rinske @carlamondig op dit terrein te ontmoeten, van hen te leren. Mag ik zien dat je boerin zijn of B&B-houden prachtig kunt combineren met onderwijs en ICT zoals @florinablokland & @rjoch dat doen.
Zat ik in de tuin met wat Tweeps toen we weer efkes professionele wegen moesten vinden. Krijg ik echt meer van het VO te ‘zien’ door mensen als @jelmerevers, @arjanvandermeij, @rkneyboer, @rheaflohr, @wiswijzer, @fransdroog. Geniet ik van hoe zij soms vet gaan voor hun vak, vaak voor mooi onderwijs in de volle breedte. En weet @petrasmolders het écht STAAN voor jongeren tastbaar te maken.

Hoefde ik mijn bekeuring van parkeerpolitie @gemeentetilburg niet te betalen, bleek @miele uiterst attent bij haperende koffiemachine en staat de Zeeuwse @slagerijheersma mij immer lachend op te wachten. Mocht ik een recept koken van oud-leerling van @sienjaal en werd mijn eerste spontane schaakles met @hvdriel een feit. Leerde ik het werk van @sophiewalraven & @pjanter kennen met als resultaat twee van hun prachtige schildichtjes aan m’n muur.

Was er met vlagen platte lol, wat later op de vrijdagavonden; Twittercafé met rode wijn waar de puf om echt naar café te lopen er niet was. En werd het Eurovisiesongfestival zo waar een top avond.

Kon ik zo maar even meewerken aan een artikel over het gebruik van mobiele telefoons door @rianvisser en over financiën in het PO door @carlamondig. Via @annetkil zie ik vaak veel recents in mijn timeline en mensen als @ronaldbuitelaar of @anjavink doen daar mooie schepjes boven op. @prixie54 zal daarbij op passendonderwijsagenda scherpstellen en is er vast een prikkelende tweet van @lexhupe bij te vinden. En dagen mensen als @metalentus, @sirkenrobinson @hargreavesbc en @hartgerwassink fijn uit tot verder studeren, krijgt normatieve professionalisering voor mij waarde.

Is het inhoudelijke debat zoals we dat binnen skbo voeren opgepakt door @hetkind en kwam onze Prezi hierover via Rikie van Blijswijk voor veel meer mensen beschikbaar; zie ik hoe @elssnels, @jeroengennep en @angelahorsten vanuit hun eigen perspectief invulling geven aan de principes van essentieel leren.

Is het voor mij heel gemakkelijk geworden lokale politiek en bedrijf te volgen @bdbosenomgeving omdat ik niet woon waar ik werk. Weten de Blogs van ‘mijn’ onderwijswethouder @RenePetersOss daar moois aan toe te voegen. Ben ik ronduit super trots op hoe onze scholen van @skbo_oss zichzelf steeds meer laten zien; wanneer een groeiend aantal fanatieke leraren, collega’s als @irnamulder, @ingedleeuw, @anjavanhirtum, @suus7je @kittyvdkorft @cifa72 @veratonino ontwikkeling van zichzelf, hun school of hun leerlingen deelt. En doen gelukkig steeds meer ouders ook Twitterend een duit in het mooi-samen-school-zijn-zakje. Evenals bij de collegebesturen @nut_Oss, @SandraBeuving1 en ons samenwerkingsverband @SWVPO3006.

Vind ik het fijn ‘mijn’ oude @pabotilburg en de mooie mensen die er werk(t)en @bernolf, @harvandeven, @annebosuil, @suz_kratsborn, @isabellediep te kunnen blijven volgen.
Is het ronduit heerlijk “collectief-kritieken” op ontwikkelingen als “scholen rapportcijfers geven op basis van hun cito-eindopbrengsten” met mensen van binnen – @kardonsch – en buiten het onderwijs. En ben je soms zomaar rechtstreeks in contact met de hoofdinspecteur van onderwijs @arnoldjonk over VVE of met Tweede Kamerlid @paul_van_meenen over de onderwijstour.

Kan ik me ontroerd voelen door prachtige blogs van @svankolfschoten @gjans @sabine_kars @jjvoerman @kittykilean die met woorden kunnen waar ik nog naar zoek. Mag ik o.a door hen diep, nauwelijks te verwoorden verdriet beter leren begrijpen, invoelen. Heb ik door de wijze waarop @punkmedia “mijn moment” van velen optekent, met groot gemak mooie boeken even dichtgelaten. Mag ik getuigen zijn van hen die zoeken naar balans in en/of onderscheid tussen persoonlijk of professioneel Twitteren. Heb ik strategisch, politiek bewust Twitteren gezien, allergie voor hen die enkel zenden en niet volgen ontdekt. Koester ik de Tweeps die zo gepassioneerd gaan waarvoor ze staan uit de wereld van kunst & cultuur, marketing, journalistiek, communicatie… teveel om op te noemen. Heb ik na zeven dagen #synchroonkijken, gevolgd door #35dagenanderskijken, dankzij @elsekramer echt beter leren kijken en klungelen met m’n Iphone.

Ik vind Twitter ronduit een prachtige “laag over de realiteit” zoals Daan @Sroosegaarde social media omschreef in ‘n fantastische @zomergasten avond. Het heeft me verrekte veel gebracht tot nu toe.

Zijn er ook minder mooie kanten van te benoemen? Zeker! Dat laat ik fijn aan anderen de #ontvolgers of de club van “ik-doe-het-niet-maar-weet-en-vind-er-wel-een-boel-van”.

Twitter en @Bososs leefden nog lang en gelukkig……..

Agenda’s, vooral de impliciete welteverstaan!

In deze tijd waar de letterlijke agenda van menig onderwijsmens nog op vakantie staat, de ander weer aan het opstarten is, een ‘eerste’ blog over wat al lang in mijn hoofd rondzingt.

Waarom zijn we zo moeizaam expliciet over onze – voor anderen dus – impliciete agenda’s?!

Ik heb ‘t welbewust niet over verborgen agenda’s; daar gaat toch iets sneaky’s vanuit: hou ik niet van.

Zie bijvoorbeeld eens passend onderwijs. Een mega opdracht met enorm veel betrokkenen. De gedeelde agenda is nu echt wel van ons: voor ieder kind zo thuisnabij mogelijk het beste onderwijs. Geen hond die daar nog aan twijfelt, die dat niet mee waar wil maken. Bij iets verdere uitwerkingen zie je de gedeelde kracht soms ‘zomaar’ naar de achtergrond drijven. Ontstaat er op wisselende momenten bijvoorbeeld de roep om autonomie van ’t eigen bestuur daar waar gewoon aankaarten wat je eigen agenda is, dat wat daar lastig in is, een veel betere weg zou zijn in plaats van druk uitoefenen op die reeds vast gestelde gezamenlijke agenda. Wat mij betreft mag die Cup-a-soup man best zo eens invliegen hoor “NU EVEN NIET”. Heel wat meer helder dan omtrekkende bewegingen maken door reeds ‘beslechte discussies’ een tigste keer opnieuw te openen.

Ook dichterbij een herkenbaar ‘fenomeen’. Binnen onze stichting zetten we richtinggevende uitspraken over Onderwijs, P-beleid, KWZ en Financiën samen, gedragen stevig neer; dé agenda. Discussies zijn soms stevig, maar dan heb je ook wat!
Even verderop blijkt het dan op voor ieder wisselende momenten soms verrekte ingewikkeld binnen de eigen school stevig te staan voor (onderdelen van) die agenda. De impliciete agenda – gevormd door specifieke zaken in de school, of door persoonlijke omstandigheden, of door minder bekwaam zijn op een dossier – kan een boventoon krijgen. Niets mis mee, open over zijn ook hier in plaats van opnieuw bakkeleien over wat we overeenkwamen. (Zou stiekempjes ook bijdragen aan verlagen van de zo vaak besproken werkdruk: vasthouden aan de koers, nieuwe inzichten en evaluaties zeer serieus nemen: is echter niet hetzelfde als meteen er wat mee doen.)

En ook in het primaire proces, in de groep zou ons dat verder brengen. Soms afwijken van ‘de regel’ hoeft niet te betekenen dat de regel er niet toe doet, op de schop moet.

Ofwel: als we ons nou ook eens als mede-eigenaar van impliciete agenda’s van anderen willen gedragen maken we mooiere én effectievere meters. De ‘omweg’ wordt dan juist een sterkere gezamenlijke weg. Ik ga er wederom mijn best voor doen dit nieuwe schooljaar; ik hoop anderen met mij….

Vakantievierders: geniet van die nog hopelijk even echt eigen agenda.
Starters: maak een mooie gezamenlijke agenda.

PS nog even dan wel over de letterlijke agenda:
Zullen we ‘m ook stevig blokkeren voor denktijd én ervaartijd en tikkie minder vergadertijd ?!
Zullen we agendapunten zonder helder doel afschieten bij de start ?
Zullen we bij alle agendapunten ons efkes afvragen wat het bijdraagt aan kwaliteit van onderwijs, het primaire proces waarvoor we verantwoordelijk zijn?

Hopatee: vooruit met de geit!

Knuppel in het opbrengstgerichte hoenderhok

Wat is dat toch met het gekakel rondom het verbannen van opbrengstgericht werken. Zou het onderwijs daar nou echt aan kapot gaan? Ben je gek, er is helemaal niets mis met opbrengstgericht werken!

Heb een vette déjà vu met ‘competenties’; ook zo’n inmiddels verguisd begrip waarmee we leraarschap of onderwijs om zeep geholpen zouden hebben. Alleen maar aandacht voor een beetje vaardigheid, kennis ondergeschikt en zo. Voor en door de criticasters die dergelijke begrippen maar half willen duiden, zijn er complete onderwijsvernieuwingen aan kapot gegaan…

Beste mensen, een professional kan echt niet competent handelen zonder dat ie een beroep doet op een stevige kennisbasis. En goed onderwijs moet weldegelijk tot stevige goede opbrengsten leiden. En ja, het is gewoonweg dom als we die opbrengsten – al of niet onder invloed van een publiek of politiek debat – laten verengen tot resultaten die alleen maar meetbaar zijn in toetsen, samen te vatten in heldere lijstjes waarmee we goed-beter-best kunnen presenteren.

Dat gaan we toch niet pikken?! Dat denken bestrijden we toch niet door opbrengstgericht werken af te schieten?

Laten we gewoon investeren om al die wezenlijke, moeilijk of niet in (Cito-)scores te vangen, opbrengsten helder te maken. En vooral niet ontkennen dat het opbrengsten van onderwijs zijn! Laten we prachtige processen ook vangen in resultaatbeschrijvingen in plaats van ze onbenoemd te laten.

Is het niet een idee om kinderen zelf laten rapporteren over waar ze eigenaar van zijn, hun leren, liefst voordat ook zij gevangen zijn in ‘onze’ regelsystemen. Zullen we hun denkkracht nu gewoon eens efkes inzetten?

Want ook voor hen geldt; ‘daar waar je vertrouwen krijgt, neem je verantwoordelijkheid’ om met Ben Kuiken en zijn ‘fuck de regels’ te spreken!

Dus na vandaag: fuck de lijstjes.

De leraar? Ja, de leraar! Leven en laten leven, leren en laten leren.

Kiezen voor kwalitatief sterke leraren, die echo van @onderwijsraad hoor ik nu al jaren als moraal van lang verhaal van rapporten, adviezen, regelgeving, en talloze debatten.
En zeer terecht ook.
Kinderen hebben recht op goed onderwijs.
Goed onderwijs wordt gemaakt door goede leraren.
Goede leraren ontwikkelen zich permanent.
Er loopt geen ziel meer rond die daaraan twijfelt lijkt me zo.

Wat – en vooral wie – die goede leraar precies is en bovenal hoe je “sterkere sturing op kwaliteit” (@onderwijsraad) voor de bakker krijgt, en dat vakmanschap bewijst aan de ander en zo, is aanzienlijk minder helder. Niet enkel ‘twitterdebat’ bij een volgende publicatie getuigt daarvan….

Het immer ‘fijne wijzen naar de ander’ (je niet realiserend dat er dan drie vingers naar jezelf wijzen) krijgt om de zoveel tijd een nieuwe impuls.
Taal en rekenen toch maar als teveel voor de hand liggend voorbeeldje…Dat kinderen niet meer goed rekenen en talen ligt aan de leraar, de leraar is niet goed opgeleid, opleidingseisen worden verzwaard, referentieniveaus voor voorliggend onderwijs worden ingevoerd (oeps een stukje later dan gepland…..), selectie aan poorten gemaakt, bewijslast in de vorm van toets scores wordt intensiever in het snoetje gehouden. Rekendidactiek vet bediscussieerd. Registers, waarbinnen onderhoud van bekwaamheid wordt gelegitimeerd, maken we voor alle professionals verplicht, scholen leiden en besturen doen we opbrengstgericht etceteraetcetera

Is dat hét antwoord op het niet meer goed kunnen talen en rekenen van ‘onze’ kinderen?! Echt waar?! Kan het me niet voorstellen. Die gedachte gaat namelijk van de te smalle overtuiging uit dat onderwijs per definitie hetzelfde is als leren. En dat is niet zo!

Kijk, er is echt maar één eigenaar van leren en dat is de lerende zelf. Of het nu een kind is, een student die leraar wil worden of een geroutineerde professional. Leren doe je zelf en kan een ander niet voor je doen! En wat je echt betekenisrijk leert – dus van jou en bij je blijft – wordt voornamelijk ingegeven door wat je nodig hebt, door waar je voor wilt gaan, morgen en/of verder weg, door wat je ontdekt hebt goed te kunnen, door waar je jezelf er eens goed onderuit voelde gaan, door…
Het zou mooi zijn als het antwoord op de vraag waarom kinderen niet meer zo goed kunnen talen en rekenen ook eens vanuit dit perspectief zouden bediscussiëren en misschien zelfs beantwoorden. En dan niet enkel door de huidige beleidsmakers en de vijftigers (jaja hoor zelf ook bijna tot die club) maar door kinderen, jongeren, starters in vele beroepen….
Zou het heel, heel misschien zo kunnen zijn dat zij talen en rekenen – zoals we dat nu wensen te meten – een beetje minder gebruiken …..

De goede leraar is in staat om leren van de lerende zo goed mogelijk te bevoorwaarden! En dat is voor iedere lerende zo’n beetje anders. Daarvoor heeft de leraar een stevige opleiding nodig. En verwacht ik dat ie zichzelf goed kent. Over een reflectief vermogen en vragende grondhouding beschikt; dat alles vormt de basis van zijn professionele intuïtie. Vervolgens bied je de leraar de letterlijke en figuurlijke ruimte: professionele positie, professionele ruimte zo je wilt. En dus sterkere sturing op kwaliteit begint bij sturen op ruimt en positie; voor alle lerenden.

En weet je, een lerende getuigt graag van wat ie kan of weet, test zichzelf op velerlei manieren, en uh vindt het ook prima om grenzen voor zichzelf te verleggen en ook wat te voldoen aan die van anderen, viert graag (met anderen) de mijlpalen, de resultaten die zijn bereikt. Veel veel meer dan alleen talen en rekenen.
Doe daar een beroep op > op dat willen……

Kom maar op met dat Register voor Bestuurders!
Knal er graag wat in!
Op mijn manier, dat dan weer wel….