Agenda’s, vooral de impliciete welteverstaan!

In deze tijd waar de letterlijke agenda van menig onderwijsmens nog op vakantie staat, de ander weer aan het opstarten is, een ‘eerste’ blog over wat al lang in mijn hoofd rondzingt.

Waarom zijn we zo moeizaam expliciet over onze – voor anderen dus – impliciete agenda’s?!

Ik heb ‘t welbewust niet over verborgen agenda’s; daar gaat toch iets sneaky’s vanuit: hou ik niet van.

Zie bijvoorbeeld eens passend onderwijs. Een mega opdracht met enorm veel betrokkenen. De gedeelde agenda is nu echt wel van ons: voor ieder kind zo thuisnabij mogelijk het beste onderwijs. Geen hond die daar nog aan twijfelt, die dat niet mee waar wil maken. Bij iets verdere uitwerkingen zie je de gedeelde kracht soms ‘zomaar’ naar de achtergrond drijven. Ontstaat er op wisselende momenten bijvoorbeeld de roep om autonomie van ’t eigen bestuur daar waar gewoon aankaarten wat je eigen agenda is, dat wat daar lastig in is, een veel betere weg zou zijn in plaats van druk uitoefenen op die reeds vast gestelde gezamenlijke agenda. Wat mij betreft mag die Cup-a-soup man best zo eens invliegen hoor “NU EVEN NIET”. Heel wat meer helder dan omtrekkende bewegingen maken door reeds ‘beslechte discussies’ een tigste keer opnieuw te openen.

Ook dichterbij een herkenbaar ‘fenomeen’. Binnen onze stichting zetten we richtinggevende uitspraken over Onderwijs, P-beleid, KWZ en Financiën samen, gedragen stevig neer; dé agenda. Discussies zijn soms stevig, maar dan heb je ook wat!
Even verderop blijkt het dan op voor ieder wisselende momenten soms verrekte ingewikkeld binnen de eigen school stevig te staan voor (onderdelen van) die agenda. De impliciete agenda – gevormd door specifieke zaken in de school, of door persoonlijke omstandigheden, of door minder bekwaam zijn op een dossier – kan een boventoon krijgen. Niets mis mee, open over zijn ook hier in plaats van opnieuw bakkeleien over wat we overeenkwamen. (Zou stiekempjes ook bijdragen aan verlagen van de zo vaak besproken werkdruk: vasthouden aan de koers, nieuwe inzichten en evaluaties zeer serieus nemen: is echter niet hetzelfde als meteen er wat mee doen.)

En ook in het primaire proces, in de groep zou ons dat verder brengen. Soms afwijken van ‘de regel’ hoeft niet te betekenen dat de regel er niet toe doet, op de schop moet.

Ofwel: als we ons nou ook eens als mede-eigenaar van impliciete agenda’s van anderen willen gedragen maken we mooiere én effectievere meters. De ‘omweg’ wordt dan juist een sterkere gezamenlijke weg. Ik ga er wederom mijn best voor doen dit nieuwe schooljaar; ik hoop anderen met mij….

Vakantievierders: geniet van die nog hopelijk even echt eigen agenda.
Starters: maak een mooie gezamenlijke agenda.

PS nog even dan wel over de letterlijke agenda:
Zullen we ‘m ook stevig blokkeren voor denktijd én ervaartijd en tikkie minder vergadertijd ?!
Zullen we agendapunten zonder helder doel afschieten bij de start ?
Zullen we bij alle agendapunten ons efkes afvragen wat het bijdraagt aan kwaliteit van onderwijs, het primaire proces waarvoor we verantwoordelijk zijn?

Hopatee: vooruit met de geit!

Auteur: Edith van Montfort

Vol vrolijkheid en daadkracht wil ik vanuit diverse perspectieven staan voor mooi onderwijs! Ik sta lerend, ontwikkelend en een beetje stout in mijn praktijk. Ik wil professionals in het primaire proces inspireren en bovenal bevoorwaarden het beste in zichzelf waar te maken; opdat zij ertoe doen in het leren en leven van de lerenden!

2 gedachten over “Agenda’s, vooral de impliciete welteverstaan!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *